– Kvenleiki –

Ég fékk skyndiboð frá Karli um að fylgja íslenskum manni sem hafði verið með honum í viðskiptanámi. Karl sýndi mér facebook-síðu hans. Ungur, ljóshærður og hávaxinn. Ágætlega myndarlegur og í fyrstu vissi ég ekki alveg af hverju hann hafði frekar valið sér að borga fyrir kynlíf en að næla sér í „ókeypis“ stelpu. Kynþokkafullur strákurinn hefði getað fengið hvaða stelpu sem er. Það hlaut að vera eitthvað bogið við kyn-lífsstílinn hans. Af reynslunni að dæma bjóst ég við að hann yrði Dýrslegur og ákvað á þeirri stundu að kalla hann Dýra hér á blogginu.

            Hann beið eftir mér inni á hótelherbergi (sumar starfsystur mínar fá menn heim til sín en ég hef aldrei og mun aldrei gera slíkt). Flestir Íslendingar sem kaupa sér þjónustu eru annaðhvort orðnir þreyttir á að komast ekkert áfram með stelpum eða hafa svo furðulegar hvatir að þeir þora ekki að njóta þeirra með „ókeypis“ kvenfólki, ég get ekki talið á fingrum mér hversu mörgum mönnum í sambandi ég hef fylgt. –Það vantar blætisbar á Ísland!– Ég bankaði á herbergishurðina.

            „Kom inn,“ heyrðist kallað innan úr herberginu. Ég tók í hurðarhúninn en hurðin var læst. Ég reyndi aftur en það var greinilega harðlæst. Þá opnaði hann dyrnar. „Æ, fyrirgefðu. Ég hélt að það væri opið.“

            Það er mjög auðvelt að sjá hvaða kúnnar hafa aldrei borgað fyrir kynlíf. Þeir eru yfirleitt mjög vandræðalegir til að byrja með, gera mörg klaufaleg mistök, horfa annaðhvort mjög stíft í augun á mér (eins og þeir séu að velta því fyrir sér hvort ég sé lögregla) eða neita að ná augnsambandi vegna feimni sinnar. Dýri virtist vera blanda af þessu öllu. Hann hrasaði næstum um teppið vegna þess að hann sleit ekki augnsambandinu við mig en þegar hann hafði komist að þeirri niðurstöðu að hann hefði ekkert að óttast virtist hann ekki vilja horfa í áttina til mín.

            „Myndirðu vilja erótískt nudd?“ spurði ég hann. -Ég nota nudd oft til þess að róa upptrekta kúnna niður. Ég gæti jafnvel gefið góðar leiðbeiningar um hvernig er best að gera svoleiðis ef áhugi er fyrir því. Það er einstaklega gott fyrir hjónabandið.- Dýri hafði heldur ekki gefið Karli neinar upplýsingar um hvað hann vildi – hefur ef til vill ekki viljað að skólafélagi hans vissi sínar dýpstu og myrkustu hvatir.

            „Allt í lagi,“ svaraði hann og ég sótti nuddolíuna ofan í töskuna mína.

            „Viltu ekki klæða þig úr?“ spurði ég. Hann sat sem fastast á rúminu og starði á gólfteppið. Hann var greinilega feimnari en ég hélt. Ég gekk að honum og benti honum á að leggjast á magann. Hann hlýddi en fór ekki úr fötunum. Það var greinilega erfiðara en ég hélt að draga hann út úr skelinni. Ég settist ofan á hann, smeygði olíubornum höndunum innan undir peysuna og teygði mig eins langt og ég gat upp bakið. Ég nuddaði hægt niður þar til ég kom að buxnastrengnum.

            „Viltu losa um beltisólina?“ bað ég hann um. Hann hlýddi og hendur mínar struku niður að mjóbakinu. Þegar ég hafði nuddað það vel og lengi tók ég um lófa hans og þrýsti. Ég færði mig ofar upp handlegginn þar til peysuermin þrengdi óþægilega að.

            „Viltu fara úr peysunni?“ bað ég hann um. Hann hlýddi sem fyrr. Ég strauk létt yfir axlirnar, ákvað að taka þrennuna á þetta og spurði í síðasta sinn:

            „Viltu koma úr öllu?“ Hann hikaði eitt augnablik en sneri sér svo við. Eric leit framan í mig og ég hrökk við.

            „Hvað?“ spurði Dýri og leit á mig eins og styggt skógardýr.

            „Ekki neitt.“ Ég lokaði augunum og reyndi að róa mig. Þetta er ekki Eric. Ekki Eric. Þetta er Dýri. Hvað er Eric eiginlega að gera í hausnum á mér?

            „Jú, það var eitthvað að,“ sagði Dýri. „Hvað er að mér? Er ég ljótur? Er ég asnalegur? Er þetta af því ég missteig mig á teppinu?“

            Ég skildi þá af hverju hann hafði kosið að kaupa sér þjónustu í stað þess að velja sér stelpu af handahófi á bar: Hann var með kvenlega lítið sjálfstraust.

            „Nei, þú ert bara svo öðruvísi en allir hinir,“ laug ég til að leiðrétta mistök mín. „Þú ert mun myndalegri en allir sem ég hef verið með. Ég er bara óvön því að vera með myndarlegum og gáfuðum manni.“

            „Þú lýgur þessu.“ Dýri sneri sér undan en ég sá hann brosa í spegilmynd sinni á glugganum. Ég hélt áfram að hrósa honum, mundi sitt hvað af upplýsingum frá facebooksíðunni hans og svo hafði Karl talað vel um frammistöðu hans í viðskiptanáminu.

            Þegar tíminn hans rann út var hann fullur metnaðar og var harðákveðinn í að hrinda hugmyndum sínum í framkvæmd og bjóða þjónustustúlkunni á kaffihúsi einu út. Við höfðum varla snert hvort annað síðan ég strauk á honum axlirnar en svo virtist sem hann væri fullánægður með fylgdina. Ég náði að hamra í hann aðeins meira gull og sjálfsálit hans óx, sem gerði hann enn kynþokkafyllri en hann var áður. Hann játaði að hafa aldrei verið með stelpu og ég átti að ljúka afsveinunni af fyrir hann. Hann virtist þó feginn því að hafa ekki gefið hóru sveindóminn sinn, enda var hann bálskotinn í þessari kaffihúsastelpu. Ég gat samt ekki hægt að hugsa um hvað hann var líkur Eric. Ætli þeir hafi verið bræður?

            Þegar ég kom heim til mín mætti ég kærasta Haffa í anddyrinu. Hann var með tösku og bólgin augu og ég vonaði innilega að þeir hefðu nú ekki hætt saman. Þeir voru eitthvað svo sætir. En inni hjá mér brast von mín og Haffi sat í fanginu á Amalíu (nýinnfluttum meðleigjanda mínum), grét og kveinaði. Hann og Amalía þekktust víst eitthvað fyrir en þetta kom mér samt undarlega fyrir sjónum þar sem ég þekkti Amalíu lítið. Kvöldið fór í að hressa hann við, ég bjó til margarítur – bæði hanastél og pítsur – og við töluðum um stráka. Ég áttaði mig ekki á því hvað ég hafði talað mikið um Eric fyrr en Haffi sagði: „Jæja, ég get ekki hlustað lengur á þessar lýsingar. Ég verð að horfa á True Blood núna!“

Er ég virkilega orðin hrifin?

– Rúmævintýri Iceland Airwaves 2009 –

Nú er Airwaves hátíðin að byrja og ég læt mig ekki vanta frekar en vanalega. Ég veit þó ekki hvort togar meira í mig áhuginn á tónlist eða áhuginn á þeim yfirgnæfandi meirihluta karlmanna sem taka mæta á hátíðina, og þá sérstaklega stóri hluti útlenskra karlmanna. Ég reyni yfirleitt að ná mér í einn mann á hverju kvöldi og þá yfirleitt ekki sömu týpurnar. Í fyrra svaf ég hjá fjórum strákum: einum útlendingi, einum íslenskum tónlistarmanni, einum fréttamanni/ljósmyndara og auðvitað einum hreinum sveini.

Miðvikudagur: Signore Fabio

Ég veit ekkert hvað hann heitir í alvörunni. En hann var ítalskur, held ég, allavega latino, svo ég kalla hann Fabio vegna þess hve mikill Fabio hann var. Get ekki lýst því betur:

            Við hittumst á leiðinlegum off-venue tónleikum. Ég fann hann stara á mig frá hinum enda salsins. Hann starði og starði og á endanum nennti ég þessu ekki lengur og horfðist í augu við hann. Hann blikkaði mig. Ég skimaði yfir mannfjöldann og sá að hann var best útlítandi af þeim karlmönnum sem þar voru svo ég blikkaði hann til baka. - Þvílík klisja, ég veit. - Hann hoppaði fislega yfir salinn í áttina til mín eins og hann væri að dansa tango.

            „Signorina bella!“ sagði hann. (Athugið að ég kann ekkert latneskt mál svo allt sem hann segir er eins málfræðilega rétt og Google Translate getur boðið).

            „Hæ, senjor,“ sagði ég.

            „No, no! Io sono un gentiluomo.“ Hann tók hönd mína og kyssti.

            „Do you speak English?“ spurði ég.

            „No, io non parlo inglese. Solo italiano.“

            „Frábært.“ Það var síðasta orðið í okkar samskiptum. Jú, fyrir utan að hann blaðraði endalaust meðan hann tók mig aftan frá inni á baðherbergi á klúbbi í Austurstræti. Ég hafði ekki getað hugsað mér órómantískara samræði með jafnrómantískum manni.

Fimmtudagur: Söngvarinn

Ég gef honum nafnið Tígri bæði vegna fatasmekks hans og vegna hljóðanna sem hann gaf frá sér meðan á ástarlotunum stóð:

            Ég hitti hann eftir giggið hans. Ég hafði aldrei heyrt í hljómsveitinni áður en vinkona mín var svo mikill aðdáandi að hún neyddi mig til að hanga fyrir framan lítið bakherbergi aftast á tónleikastaðnum. Hún bara varð að fá eiginhandaráritun, eða eitthvað. Ég naut tónlistarinnar þó ágætlega og hljómsveitin á eftir þeim var alls ekki svo slæm heldur. Frekar þung, en full af krafti (sem er líka nokkuð góð lýsing á frammistöðu Tígra í bólinu).

            Ég nennti ekki að hanga fyrir framan þetta bakherbergi og tróð mér í pittinn fyrir framan sviðið. Ég fór reyndar ekki alveg inn því ég nennti ekki að fá spark í andlitið og vera með glóðarauga það sem eftir var hátíðarinnar en ég hélt mér þó nógu nærri til að taka þátt í hinu óbeisluða svitabrjálæði. Ég fann þó að strákurinn fyrir aftan mig var óvenju sveittur og ég fann hvernig hann straukst mun blíðlegra upp að mér en gengur og gerist í pitti. En ég gat ekki litið við til að finna út hver þetta væri svo ég ákvað að snúa öllum líkamanum við. Ef mér litist ekki á hann myndi ég þykjast hafa ætlað að kaupa mér drykk á barnum og troðið mér þangað. En þetta var sjálfur söngvari síðustu hljómsveitar. Ég gat ekki látið þetta fram hjá mér fara og ... til að gera langa sögu stutta þá breimuðum við saman langt fram á nótt heima hjá honum.

            Hann var algjörlega ófeiminn og ég var greinilega ekki sú fyrsta sem hann svaf hjá. Hann var mjög reyndur, og ég komst að því seinna að hann var meira að segja reyndari en ég! En hann var líka eldri.

            Hann þekkti líkama minn betur en ég sjálf, var óskaplega næmur fyrir hverri snertingu. Hann var ansi lipur líka, verst hvað hann var svo mikið stærri en ég. Alls ekki feitur, bara hávaxinn og vöðvastæltur (ekki samt svona ógeðslegur eins og fitnesskarlar). Ég gæti hafa verið heilum meter minni en hann og auðvitað miklu léttari. En það þýddi líka að ég fékk að vera ofan á – score.

            Svo fann hann g-blettinn (sem ég á sjálf mjög erfitt með að finna) og gaf mér mína bestu fullnægingu síðan ég svaf hjá Karli í menntaskóla. Maður ætti kannski að hringja aftur í hann við tækifæri?

Föstudagur: Paparazzinn

Þarna var ég nærrum því lenti í slæmu veseni:

            Seint á föstudeginum fór ég á Jakobsen til að enda kvöldið í góðu DJ-partýstuði. Allar hljómsveitir voru búnar með settin sín svo þeir allra hörðustu héldu á Jakobsen til að vera þar fram eftir kvöldi. Ég og vinkonur mínar voru allar vel í glasi og dönsuðum eins og vitleysingar þar til allar vinkonru mínar voru byrjaðar að dansa við einhverja stráka, þar á meðal ein sem var á föstu. Allt í einu var ég orðin svakalega einmana og dansinn varð feimnislegur. Þá kom mér til bjargar þessi fyrirtaksljósmyndari og fór að taka myndir af mér. Ég og mitt ofvirka sjálfsálit tókum okkur til og pósuðum af krafti. Ljósmyndarinn fór að dansa við mig og dansinn varð sífellt erótískari. Þegar hann fór að reyna að troða myndavélinni upp undir pilsið mitt stoppaði ég dansinn og hann bauð mér heim.

            Heimilið hans var notaleg lítil kjallaraíbúð í vesturbænum.Rúmið hans var stórt og í miðju svefnherberginu. Allt var svart þar inni, rúmfötin, rúmið sjálft, bókahillurnar (og flestar bækurnar voru þar svartar líka), sjónvarpið, allt svart nema málverkið sem hékk fyrir ofan rúmið. Það var nýtískulegt, stórt og hvítt með fjólubláum línum sem stundum skárust á en byrjuðu meira og minna allar í efra hægra horninu og leituðu niður í það vinstra. Ég man vel eftir því af því að ljósmyndarinn vildi svo mikið taka mig standandi aftan frá í rúminu. Ég var meira og minna allt kvöldið með andlitið í málverkinu og hélt í það mér til stuðnings. Hann tók mig fast, skeytti litlu um hvað mér fannst. Kannski var hann bara svona slæmur í samanburði við Tígra sem ég var nýbúin að sofa hjá, en ég get fullyrt það að hann var engan veginn góður í rúminu og afar sjálfselskur miðað við flest aðra sem ég hafði sofið hjá fram að þessu.

            Ég vaknaði seinna um nóttina, það var kolniðamyrkur í herberginu og ég reyndi að þukla mig áfram í leit að fötunum mínum sem ég hafði hent af mér í allar áttir. Ég fann brjóstahöldin mín hanga utan á bókahillunni og tók þau frekar óvarlega niður. Lítil piparstaukur (sem passaði ekki beint við bókahillu) færðist til og þá tók ég eftir rauðu ljósi sem blikkaði fyrir aftan hann. Ljósið kom frá digitalmyndbandsvél. Andskotans ljósmyndarinn hafði tekið okkur upp! Ég ákvað, og ég sé ekkert eftir þeirri ákvörðun, að fyrst að hann hafi tekið myndir af mér ætlaði ég að taka myndavélina af honum.

Laugadagur: Sveinninn

Æ, þetta var slæmt. Virkilega slæmt. Kynlífið sjálft var dásamlegt. En eftirskjálftinn var mikill. Ég hafði ekki hugmynd um að hann væri hreinn fyrr en daginn eftir:

            Sveinninn naut þess að uppfylla allar sínar viðurstyggilegustu fantasíur, bað mig um að sleikja fingur mína eftir að hafa puttað mig, sem fæstir biðja mann um fyrr en eftir nokkur skipti. Sveinninn gekk að leikföngunum mínum eins og hann ætti þau sjálfur og spurði mig ekki einu sinni hvort þau væru hrein (sem þau auðvitað voru en flestir spyrja að því svona til öryggis – aldrei taka neinar áhættur í svona löguðu, það er ekki móðgandi að spyrja)! Hann setti titrara inn í mig meðan hann horfði á mig sleikja fingurnar en varð svo æstur að hann fékk það án þess einu sinni að koma við sjálfan sig. Svo fékk hann það tvisvar eftir það, aðeins einu sinni meðan hann var inni í mér og það í síðasta skiptið. Ég hefði mátt vita að hann var hreinn. Hann fékk það auðveldlega, var agressífur og fékk fullnægingu þrisvar sinnum sama kvöldið!

            Daginn eftir fór ég í eftirpartí til vinkonu minnar. Það var á sunnudeginum eftir lokatónleikana sem fáir nenna að djamma eftir á. En ég þurfti ekki að mæta í skólann fyrr en seint daginn eftir svo ég lét verða af því að fara.

            Þegar ég kom til hennar var Sveinninn það fyrsta sem ég sá. Hann kom auga á mig og leit út eins og hann hafði séð draug og honum svelgdist á bjórnum sínum og bókstaflega hljóp í burtu. Ég spurði vinkonu mína hver þetta væri.

            „Þetta er *Sveinninn*,“ útskýrði hún, - ég ætla auðvitað ekki að segja hans raunverulega nafn hér á blogginu. - „Vá, það er skemmtileg saga á bak við hann. Sko, hann og þessi stelpa þarna...“ hún benti á ljóshærða stelpu sem sat milli tveggja vinkvenna í stofusófanum, „hún er fyrrverandi kærastan hans. Þau hættu saman í síðustu viku en af því þau tilheyra sama vinahópi var henni líka boðið. Hann er reyndar búinn að forðast hana í allt kvöld, sem ég skil ekki. Ég hélt þau væru orðnir vinir.“

            „Hvað voru þau búin að vera lengi saman?“ spurði ég nokkuð slegin að heyra að ég hafi verið reboundið hans.

            „Rúm tvö ár,“ sagði gestgjafinn. „En þau stunduðu aldrei kynlíf! Foreldrar hennar eru voðalega trúaðir.“

            Ég fékk náttúrulega algjört sjokk að heyra þetta. Ég hafði verið frillan! Ég afsveinaði þennan strák sem þessi stelpa hafði verið að geyma í rúm tvö ár. Svo það sem eftir var teitisins vorum við öll þrjú sitt í hverju horninu.

Svona getur kynlíf verið flókið stundum. Ég hlakka til að lenda í Rúmævintýrum Airwaves 2010. Ég ætla mér að ná fullkominni hátíð aftur, kannski næ ég einum á sunnudeginum líka. Einn á dag. 

– Hreinir Karlar og nýtt hobbý –

Eins og ég minntist á í síðustu færslu hef ég óttalega gaman af hreinum sveinum. Ég tók strax eftir því þegar ég eignaðist minn fyrsta kærasta að ég var búin að eignast nýtt áhugamál:

Fyrsti kærastinn minn var einu ári eldri og ég var hans fyrsti dráttur. Samtals hef ég afsveinað þrjátíu og þrjá karlmenn. Ef til vill fleiri þar sem að sveindómur er ekki talinn eins guðdómlegur og meydómur, þvert á móti finnst körlum vandræðalegt að viðurkenna hann. Ég hef þó aðeins afmeyjað eina konu, fjörutíu og fimm ára lesbíu sem þorði ekki út úr skápnum. En hún er komin út núna, ég sá hana leiða aðra miðaldra konu á Gay Pride 2007 hátíðinni. Hún þóttist ekki þekkja mig.

Ég fór alltaf varlega þegar ég var í menntaskóla. Ég fór í Kvennaskólann svo ekki var úrval karlmanna mikið, ég vildi heldur ekki vera þekkt sem skólahóran svo ég keypti mér stundum ballmiða á böll í öðrum skólum þar sem fáir þekktu mig. Þá reyndi ég yfirleitt að ná mér í einn hreinan og leyfa honum að „skíta sig út“. Þeir hringdu sjaldnast eftir á, og ef þeir gerðu það voru þeir yfirleitt að leita að sambandi sem ég hafði engan áhuga á. Það var þó einn strákur sem skildi mín mörk. Hann hét Karl og var mitt fyrsta „booty-call“. Við gátum hringt í hvort annað þegar við urðum einmana og svalað okkar kynferðislegu þörfum, algerlega ófeimin við að láta hinar og þessar blætiskenndu þrár í ljós. Ég man hvað honum fannst gott að stinga tungunni í eyrun mín. Ég hef samt aldrei verið neitt sérstaklega hrifin af því en leyfði honum það samt, enda leyfði hann mér að gera ýmislegt sem enginn annar hefur viljað gera með mér síðan þá, eins og stóra buttplugga. En svo sá hann mig eitt sinn leiða annan strák og varð öfundsjúkur og klíndi tyggjógúmmíi í hárið á honum. Hann baðst afsökunar seinna og við enduðum samband okkar.

            Þrjátíu og þrjár afsveiningar virðast eflaust frekar margar í augum flestra. Ég er alveg sammála því, en flestir hafa heldur ekki þann óseðjandi losta gagnvart kynlífi og ég.

Ég hitti Karl ekki aftur fyrr en þremur árum seinna. Það var sumarið áður en ég byrjaði í lögfræði í Háskóla Íslands og ég og vinkonur mínar höfðum ákveðið að eyða sumrinu í Kaupmannahöfn. Ég rakst á hann á blætisklúbbi og þar rifjuðum við upp gamla tíma. Ég hafði ekki skemmt mér svona vel síðan ég hitti hann síðast. Bæði hann og leikföngin höfðu þróast.

Daginn eftir bauð hann mér hádegisverð á Íslendingakrá. Við töluðum saman, sögðum frá lífi okkar og framtíðarplönum. Hann var að byrja sitt annað ár í viðskiptafræði í Háskóla Reykjavíkur en hafði sjálfur stofnað fyrirtæki fyrir hálfu ári síðan. Þetta var fylgdarþjónusta. Tvær stelpur unnu fyrir hann, báðar asískar. En eftirspurnin kallaði á Íslendinga og bauð mér því að starfa. Ég hafði hugsað mér að fá mér vinnu með skóla og greip því tækifærið.

Þar hafið þið skýringuna á þessari háu tölu hreinna sveina.