– Eric Northman –

Ég elska Hrekkjavökuna. Allar konur geta fengið útrás fyrir kvenleika sínum. Við sýnum það sem við eigum, bara fyrir okkur sjálfar. Reyndar finnst mér mjög gaman þegar karlar taka eftir mér, það er bara plús. En á þessum degi klæði ég mig í kynæsandi föt fyrir sjálfa mig.

            Ég var í kattarkonubúningi, búningi sem ég mun ef til vill nota aftur í svefnherberginu. Enda fylgdi honum svei-mér-þá-góð svipa. Búningurinn var virkilega djarfur en þegar ég kom í Hrekkjavökupartýið sá ég að ég var síður en svo sú djarfasta þar inni. Þetta var ágætlega stórt partý. Ég þekkti um það bil helminginn af fólkinu þar svo það þýddi ekkert að gera neina skandala. Svo var Amalía, nýi meðleigandinn minn, líka að flytja inn fyrr um daginn og myndi ef til vill nota morgundaginn til að hamra á veggi og færa húsgöng til. Það þýddi að ég mætti ekki verða þunn og því mætti ég ekki drekka of mikið.

            Partýið var frábært. Allt var svo fallega skreytt, hryllileg og bragðgóð Bloody Mary bolla var í boði. Fólkið var líka vel skreytt, allir mættu í búningum og voru margir hverjir mjög sniðugir. Hómer Simpson mætti með Duffbjóra, Randy úr South Park hoppaði um á eistunum og kynþokkafullt grasker svolgraði í sig allt of mikið af bollu. En ég hafði augun á Eric Northman úr True Blood. Hann stundaði nám með gestgjafanum, vinkonu minni, svo ég spurði hana hvort hann ætti kærustu. Þegar hún svaraði neitandi tók ég af skarið og sló hann á rassinn með svipunni þar sem hann stóð boginn yfir iPodinum sem stjórnaði tónlistinni. -Kannski ég hafi víst verið sú djarfasta þarna inni?- Honum brá en var ekki lengi að taka við sér, fór í karakter og leit á mig á lostafenginn hátt, alveg eins og Eric Northman. Það var mjög heitt, þótt hann sjálfur hafi ekki verið eins heitur og Eric, og ég bráðnaði öll og fór að flissa eins og ég geri alltaf þegar ég verð skotin. Hann hló líka og hellti í bollu handa mér.

            „Svo, hvað heitir þú?“ spurði hann. En ég hafði meiri áhuga á Eric Northman en einhverjum háskólanema svo ég ákvað að halda leiknum áfram og þandi út brjóstkassann.

            „Ofurhetjur gefa aldrei upp sitt raunverulega nafn,“ svaraði ég. Hann skildi leikinn og setti aftur á sig yfirvegaðan og áhyggjulausan svip.

            „Ertu viss um að þú viljir vingast við mig, vampíru?“ spurði hann og fékk sér sopa af blóðlegri bollunni.

            „Ég er kattarkonan. Ég laðast að grimmum verum.“

            „Ofurkvendi,“ sagði hann, „þau bragðast vel.“

Kvöldstundin með Eric Northman var jafn skemmtileg og hún var góð. Við höfðum farið samferða partýfólkinu niður í bæ þar sem hann dró mig inn á skemmtistað. Við duttum aldrei úr karakter, fyrir utan þegar hann fékk sér bjór. Venjulega eru vampírur ekki hrifnar af áfengi. „I do not drink – wine“ eins og Drakúla orðaði það. Ég vildi ekki fá neitt svo þungt í magann – það er erfitt að stunda kynlíf með útblásinn maga.

Eftir heitan sleik á dansgólfinu virtist það ljóst að við værum á leiðinni heim saman.

            „Til mín?“ spurði ég hann.

            „Ertu að bjóða mér að sjá hið leynilega ofurhetjufylgsni þitt?“ spurði hann.

            „Já, en er hvíldarstaður vampíra ekki alveg jafnleynilegur?“

            „Langar þig að sofa hjá í opinni gröf í Gamla-Vesturbænum?“

            Ég hló og hristi hausinn. Þá tók hann utan um mittið mitt og ýtti mér út af dansgólfinu og upp að veggnum. Hann kyssti mig. Ástríðufullt og óvænt. Ég fékk fiðring í magann. Hann sleikti niður eftir hálsinum mínum, tungubroddurinn kitlaði mig örlítið og ég fann hvernig það kveikti lostann í mér. Hann herti takið, fingurgómar hans þrýstust í bak mitt og tunga hans lék við háls minn af enn meiri ákafa. Svo saug hann. Gerði sogblett. Ég tók fast utan um rasskinnar hans til að sýna honum að ég var samþykk. Þá saug hann enn fastar og ég fann hvernig limur hans harðnaði innan undir buxunum. Mér leið eins og ég væri raunverulega bitin af vampíru. Ég hefði verið tilbúin til að hleypa honum upp á mig þarna á miðjum skemmtistaðnum. Geirvörturnar mínar urðu svo harðar að þær sáust í gegn um þunnan latexbúninginn. Ég renndi fingrum mínum upp bak hans, reif í vatnsgreitt hárið svo eyra hans bar upp að munni mínum sem sagði „komum heim.“ Ég nartaði í eyrnasnepilinn hans og rétti honum handtöskuna mína til þess að hann gæti falið harðan æsing sinn sem svo greinilega bungaði út milli fóta hans.

            Við tókum leigubíl heim til mín, sátum hlið við hlið og strukum lærum hvors annars meðan við kysstumst. Um leið og við stigum út úr leigubílnum var eins og varir okkar límdust saman og við kysstumst alla leiðina upp lyftuferðina.

            „Komdu.“ Ég dró hann inn til mín á hálsmálinu.

            Við fórum inn í svefnherbergið mitt og ég losaði um svart reipi sem hékk niður úr loftinu og var bundið fyrir aftan skápinn minn.

            „Haltu í þetta,“ sagði ég og rétti honum reipið. Og hann hélt um það meðan ég hneppti frá hverri tölu hans á fætur annarri og klæddi hann varlega, en ákveðin, úr skyrtunni. Því næst fór ég niður á hnén og losaði um beltisólina. Ég togaði niður buxurnar og nærbuxurnar fylgdu í kjölfarið. Hann var vel byggður. Frekar mjór, en þó mátti sjá móta fyrir sterkum vöðvum. Limurinn var stór (hann var engin hjartalaus vampíra, svo mikið var víst) og ég gat ekki beðið eftir að fá að gæla við hann. En fyrst vildi ég sýna honum hvort okkar myndi stjórna kvöldinu svo ég lamdi hann á berar rasskinnarnar með svipunni. Hann stundi, virtist líka þetta ágætlega. Ég er góð í dominant hlutverkinu, einn fastakúnninn minn er masókisti. Eftir örfá högg og jafnmargar stunur sleppti hann reipinu og sneri sér að mér. Svo hljóp hann að mér og ætlaði að rífa búninginn af líkama mínum en ég náði sem betur fer að toga niður rennilásinn áður en hann eyðilagði rándýr fötin. Hann henti mér berbrjósta upp á rúmið og togaði latexgallann af mér. Hann lagðist ofan á mig og kyssti. Aðeins g-strengur minn aðskildi okkur. Eric kyssti hálsinn og fór neðar og neðar. Sleikti hægt niður magann þar til hann var kominn að strengnum. Hann dró hann niður svo varir hans snertu lóruna mína. Hann færði mig alveg úr nærbuxunum svo hann kraup við rúmstokkinn. Ég setti fætur mína ofan á axlir hans.

            „Stattu upp,“ skipaði ég. „Þú ætlar að taka mig aftan frá á hvolfi.“

            Eric mótmælti ekki. En ég komst að því að stelling dagsins var ekki eins auðveld og hún virðist vera, og brjóstin hlýða þyngdarlögmálinu betur en myndin gefur til kynna. Stellingin var hins vegar mjög spennandi en eftir örfáar mínútur hætti hún að vera skemmtileg svo Eric lagði mig aftur niður en klifraði jafnóðum aftan á mig og sneri okkur á hliðina. Hann stakk skaufanum inn í sköpin, aftur og aftur meðan hann kyssti aftan á háls minn. Hann greip um brjóstin mín um leið og hann fékk það. Háværar stunurnar æstu mig svo mikið að litlu munaði að ég fengi það með honum. Hann skynjaði það og nuddaði lóruna mína með hægri hendinni meðan hann naut fullnægingarinnar, þá kom mín.

Var þetta ekki heitt? Ég hélt það! En þegar ég vaknaði um morguninn var hann á bak og burt og ekkert nafn, ekki einu sinni símanúmer! Nota vampírur ekki síma?

Stelling dagsins

Up up and away

– Lengi lifi Tobba Marinos! –

Ég las þetta innlegg Tobbu áðan. Það var flott. Svona ættu fleiri konur að vera. „Leyfa sér að lifa“. Ég hef verið aðdáandi Tobbu lengi, þrátt fyrir að vera gerólík henni – allavega miðað við bloggið. Hún er lesblind, ekki góð í stærðfræði, veit ekki hver forseti Rússlands er, veit lítið um tónlist og er nokkrum kílóum of þung. Ég er hins vegar ekki lesblind, nokkuð góð í stærðfræði, ég veit fyrra nafn forseta Rússlands (Dmitry, sem er mjög algengt nafn), veit nokkuð um tónlist og er nokkrum kílóum of létt. Ég hef aldrei fundið fyrir stressi eða öfundsýki – svo virðist sem ég sé algerlega ónæm fyrir þeim tilfinningum. Ég mætti hins vegar vera hjálpsamari og ég kann ekki orð í portúgölsku. Ég, rétt eins og Tobba, á erfitt með að staðsetja mig í lífinu (sem gæti verið ástæða þess að ég er enn í HÍ), er viðkvæm – en læt engan sjá það. Ég er líka sæt og klár! Ég má lifa.

            Tobba er ávallt kynnt sem „ókrýnd slúðurdrottning Íslands“. Hvenær á eiginlega að krýna hana? Hana vantar kórónu.

E.s. Amalía var með næturgest í nótt. Mikið var hún hávær!

– Hvað er að frétta? –

Ég hef misgóðar fréttir að færa. Sumar eru æðislegar, en aðrar ekki alveg jafn æðislegar:

Góðar fréttir:

1. Ég er í góðu líkamlegu ástandi samkvæmt læknunum á Húð & kyn. Það þýðir að ég get prófað nýju stellingu dagsins innan skamms.

3. Ég fékk gefins litun og klippingu og er orðin rauðhærð. Spurning um að vera Jessica Rabbit á Hrekkjavökunni?

4. Blásturshljóðfæraleikarinn hringdi og sagðist vilja hitta mig um helgina. Þið getið lesið um hann hér: Rúmævintýri Iceland Airwaves 2010

5. Ég á skemmtilega aðdáendur!

Slæmar fréttir:

1. Stundum á ég of skemmtilega aðdáendur.

2. Ég neitaði að fylgja fáránlega ríkum útlendingi.

Stelling dagsins

Hausstaða

– Þrjú viðtöl –

Karl bauð mér að fylgja ríkum útlendingi síðastliðna helgi. 200.000 á tímann er ekki lítið og hefði hálftími með honum næstum borgað alla leigu þessa mánaðar. Ég hef enn ekki fengið svar frá Húð og kyn svo ég tek enga áhættu, ég þoli ekki fólk sem sefur hjá þrátt fyrir að það hafi grun um að vera smitað af einhverjum óþverranum. Og ekki veit ég til að starfssystur mínar hafi mikinn metnað fyrir hreinleika, þær vilja auðvitað ekki smitast, en ef það gerist þá er þeim nokkuð sama þótt þær smiti aðra. En ég hef sterka trú á prinsippum – svo ég neitaði ríka útlendinginum um fylgdarþjónustu. Hefðu aðstæður verið öðruvísi hefði ég auðvitað tekið að mér þetta verkefni. En þegar vinkonan fer í pásu þá á buddan það til að gera slíkt hið sama. Ég á ekki mikinn pening eftir og miðað við hversu lítið ég hef unnið þennan mánuð mun ég rétt aðeins eiga fyrir leigunni. Til að leysa þann vanda ákvað ég að fá mér meðleigjanda. Staðsetningin íbúðarinnar er frábær og verðið á herberginu er gott og því hafa margir haft samband við mig. Ég er þegar búin að taka þrjá í viðtal:

Snákastelpan: Þetta viðtal var eitt af furðurlegustu samskiptum sem ég hef átt um ævina. Við vorum á allt öðrum stað í lífinu. Ég er 25 ára háskólanemi og hún var 19 ára stelpa sem hafði hætt í námi eftir grunnskólann. Það er auðvitað ekkert að því að mennta sig lítið, en hún hafði lítið sem ekkert unnið síðastliðin fjögur árin. Hún sagðist enn búa hjá foreldrum sínum og ætlaði að sækja um atvinnuleysisbætur þegar hún myndi flytja inn til mín – nema hvað að hún talaði í framsöguhætti, eins og hún væri þegar búin að fá herbergið. Þegar ég spurði hana út í gæludýr sagðist hún ekki vera með ofnæmi fyrir hundum (en ég á einn rottweilerhvolp) en hún sjálf ætti snák. Hún sagðist þó að hún ætlaði að geyma snákabúrið inni hjá sér, en var ekki viss hvort hún myndi fá sér lifandi mýs (til að gefa snákinum) eða geyma dauðar mýs í frystinum (mínum). Svo minntist hún á að ef snákurinn slippi myndi hann án efa gleypa hvolpinn minn! Svo hló hún hátt.

Amalía: Eftir fyrsta viðtalið missti ég pínulítið vonina um að finna góðan meðleigjanda. En svo boðaði ég aðra stelpu í viðtal sem ég vil kalla Amalía hérna á blogginu. Hún kom vel fyrir. Það var mikið líf í henni, hún var málglöð og við virtumst deila nokkrum áhugamálum. Hún var útskrifuð úr Listaháskólanum af fatahönnunarbraut og sagðist sauma mikið. Ég skildi ekki alveg fullkomlega hvert starf hennar var, en auk þess var hún í hálfu námi í Háskóla Íslands. Þegar síminn hennar hringdi heyrði ég að hún talaði á mjög undarlegan hátt við viðmælanda sinn, hún sletti mikið og notaði frasa sem greinilega höfðu þróast út frá áragömlum einkahúmor. Ég held hún hafi vitnað í XXX Rottweilerhunda, sem mér fannst pínulítið sniðugt. Þegar ég sá hversu vel mér líkaði við hana ákvað ég að spyrja hana aðeins persónulegri spurninga, ég gæti auðvitað ekki stundað vinnuna mína með íhaldsaman Jehóvavott í næsta herbergi. En hún var ekki vottur Jehóva. Hún var ekki einu sinni trúuð. Hún sagðist sjálf vera makalaus og var opin fyrir næturgestum mínum með því skilyrði að ég yrði opin fyrir hennar eigin næturgestum. Hún lagði mikla áherslu á að ég ætti að vera „opin“ fyrir þeim. Ég veit ekki af hverju hún valdi það orðalag, ekki vill hún að ég baki pönnukökur fyrir einnar-nætur-strákanna hennar á morgnanna? Vill hún að ég sofi líka hjá þeim? En hvernig sem því líður virtist hún skemmtileg, var alls ekki lokuð gagnvart kynlífi utan hjónabands og hafði næmara auga fyrir tísku en ég (ég þarf stundum hjálp í þeim málum). Hún kom sterklega til greina.

DA HUNK: Ég heyrði voða lítið af því sem hann var að segja. Hann var of:

Ástarkveðjur!

– Sannleikurinn –

Ég vil þakka ykkur, kæru lesendur, fyrir þann áhuga sem þið hafið sýnt mér. Hvort sem þið hneykslist, hlægið eða fræðist þá er ég mjög ánægð með að þið hafið áhuga á að lesa um líf mitt. Ég er sérstaklega ánægð með að heyra að sumir hafa sýnt mér kynferðislegan áhuga og þakka innilega þann einkapóst sem ég hef fengið. En því miður verð ég að neita öllum þeim sem vilja hitta mig, í kynferðislegum skilningi eða öðrum. Því ég verð því miður að halda nafnleynd bloggsins, orðspor eru hér að veði, en með nafnleyndinni fylgir einnig andlitsleynd. Ég get ekki hætt á það að nafn eða andlit mitt verði tengd við þetta blogg. Hér er ég Fanney. Og ég get lofað ykkur sem teljið ykkur vita hver ég: þið vitið það ekki. Enginn veit það, ekki einu sinni mínar nánustu vinkonur, svo mikið hagræði ég sannleikanum.