– Hvað er að frétta? –

Ég hef misgóðar fréttir að færa. Sumar eru æðislegar, en aðrar ekki alveg jafn æðislegar:

Góðar fréttir:

1. Ég er í góðu líkamlegu ástandi samkvæmt læknunum á Húð & kyn. Það þýðir að ég get prófað nýju stellingu dagsins innan skamms.

3. Ég fékk gefins litun og klippingu og er orðin rauðhærð. Spurning um að vera Jessica Rabbit á Hrekkjavökunni?

4. Blásturshljóðfæraleikarinn hringdi og sagðist vilja hitta mig um helgina. Þið getið lesið um hann hér: Rúmævintýri Iceland Airwaves 2010

5. Ég á skemmtilega aðdáendur!

Slæmar fréttir:

1. Stundum á ég of skemmtilega aðdáendur.

2. Ég neitaði að fylgja fáránlega ríkum útlendingi.

– Rúmævintýri Iceland Airwaves 2010 –

Já Rúmævintýri Airwaves voru nokkuð skemmtileg þetta árið – en misskemmtileg. Þau áttu sér reyndar ekki alltaf stað í rúminu, en ævintýri voru þau engu að síður.

Miðvikudagur: Blásturshljóðfæraleikarinn

Ég hélt að það yrði ekkert úr rúmævintýrum þetta kvöldið en allt í einu rakst ég á þennan yndæla blásturshljóðfæraleikara fyrir framan Bakkus seint um kvöldið. Ekki var mikil drykkja í gangi (miðað við hin kvöldin) en hann virtist vel í glasi. Eða kannski var hann bara svona vandræðalega edrú: reyndi eins og hann gat að koma mér heim til sín með asnalegum pick-up línum sem hann virtist hafa beinþýtt úr ensku. Ég man að á tímabili var hann að tala um hana og hænur (wtf?). Venjulega hefði ég ekki farið heim með honum en þar sem markmið mitt var einn á dag yfir Airwaves varð hann heppinn þar. Við fórum heim til hans og stunduðum svo-sem-allt-í-lagi kynlíf. Ég prófaði stellingu miðvikudagsins og gef henni tvær og hálfa stjörnu. Kannski gef ég honum bara tvær og hálfa stjörnu?  

            Ég læddist út um morguninn og skyldi eftir lítinn þakkarmiða með símanúmeri. Mér finnst svo dónalegt að kveðja ekki – held að það sé uppeldið.

Fimmtudagur: Englendingurinn

Nældi mér í einn útlenskan og fékk að gista á dásamlegu hóteli. Ókei, það var ekkert svo dásamlegt, frekar kaldhæðnislegt nafn á því: Room with a View. Út um gluggann var afbragðs útsýni yfir róna að pissa á staur við Ölstofuna.

            Englendingurinn minn bauð mér heim áður en tónleikar kvöldsins kláruðust. Ég bjóst við að hann væri spenntur yfir því að sænga hjá íslenskri stelpu. Ég var líka spennt. Ég hef samt sofið hjá Englendingi áður, eitt sinn þegar ég fór til London. Hann var nokkuð öðruvísi en ég ætti að venjast, breskur red-neck. Þessi var þó ekki eins og sá fyrri. Hann var með svart liðað hár, ágætis líkama og þegar ég vaknaði morguninn eftir komst ég að því að hann var í hljómsveit. Eða kannski voru herbergisfélagar hans í hljómsveit? Já, herbergisfélagar! Það gæti verið önnur ástæða þess að hann vildi fara svona snemma af tónleikunum; einhver labbaði beint inn á okkur. Það þurfti einmitt að vera á sama tíma og við vorum í föstudagsstellingunni. Hana hafði ég aldrei prófað áður, enda var hún nokkuð erfið. Ég hvet konur ekki til að prófa hana nema að þær treysti sér í hana. Ég æfi jóga einu sinni í viku og var samt næstum því dottin úr lið.

            Sirka þrír Englendingar sáu mig nakta þetta kvöld, að mínum Englendingi frátöldum. Við rákum vini hans út auðvitað. Þeir hafa ekki farið langt því tvisvar sinnum var bankað á herbergishurðina. Enginn kom inn, sem betur fer því ég var ekki búin að hylja mig – ekki það að vinir hans hefðu séð eitthvað nýtt.

Föstudagur: Allt annar maður

Ekkert virtist ganga að óskum. Ég hafði hugsað mér að ná mér í íslenskan tónlistarmann og reyndi hvað ég gat að spotta úr hina og þessa. En allir sem ég kom auga á virtust eiga kærustu. Ég fór meira að segja að pæla í nokkrum óaðlaðandi tónlistarmönnum en ekkert gekk. Allir voru í sleik nema ég! Þá rakst ég á blásturshljóðfæraleikarann minn aftur. Ég komst að því að hann hafi ekki verið svo fullur síðasta miðvikudag. Nú var hann það og var mun afslappaðri. Kannski hann hafi verið búinn að reykja eitthvað? Hann var eins og nýr maður.

            Í þetta skiptið létum við nægja að fara inn á lokað baðherbergi og stunda munnmök. GUÐ MINN GÓÐUR hvað blásturshljóðfæraleikarar eru góðir í munnmökum! Varirnar voru þrútnar eins og þeir séu alltaf með varasalvann sem þrýstir blóðinu út í varirnar – margar kynlífsvöruverslanir selja hann og mæla einkar með honum fyrir munnmök. – Tunga hans var einnig ofboðslega lipur, ekki veit ég hvort það hafi eitthvað að gera með hljóðfærið hans en það var ofboðslega gott hvernig hann lét tungubroddinn leika við snípinn. Og hvernig hann saug með þessum þrútnu vörum. Ég held ég hafi fengið fullnægingu á innan við mínútu. Virkilega magnþrungna fullnægingu. Mér leið pínulítið eins og ég hafi aldrei áður fengið fullnægingu. Ég titraði svo mikið að ég átti í mestu erfiðleikum með að launa honum greiðann. En hann fær fimm stjörnur fyrir þetta þrátt fyrir að hafa ekki einu sinni þurft að nota liminn.

            Ef allir blásturshljóðfæraleikarar eru með svona varir hlýtur að vera fjör í lúðrasveitarbúðum. Ég hringi í hann, bókað mál. En ég vona að hann svari því ég held að ég hafi ekki náð eins góðum árangri.

Laugadagur: Puttarinn
Eftir alveg hreint frábæra tónleika með Robyn fór ég á Venue þar sem eitthvert ógeðið sannfærði mig um að koma með honum inn á klósett. Hann var skítugur og – ég veit ekki hvað ég var að hugsa. Ég leyfði honum að putta mig en ekki mikið meira en það. Ætla að leyfa Húð og kyn að taka burtu ógeðistilfinninguna.

Sunnudagur: :(

Var enn með of mikinn hroll frá laugardagskvöldinu til að tæla einhvern. Fékk samt fiðring í magann á Stórsveit Samma og Orphic Oxtra, svona margir blásturshljóðfæraleikarar... mmmmm...

– Rúmævintýri Iceland Airwaves 2009 –

Nú er Airwaves hátíðin að byrja og ég læt mig ekki vanta frekar en vanalega. Ég veit þó ekki hvort togar meira í mig áhuginn á tónlist eða áhuginn á þeim yfirgnæfandi meirihluta karlmanna sem taka mæta á hátíðina, og þá sérstaklega stóri hluti útlenskra karlmanna. Ég reyni yfirleitt að ná mér í einn mann á hverju kvöldi og þá yfirleitt ekki sömu týpurnar. Í fyrra svaf ég hjá fjórum strákum: einum útlendingi, einum íslenskum tónlistarmanni, einum fréttamanni/ljósmyndara og auðvitað einum hreinum sveini.

Miðvikudagur: Signore Fabio

Ég veit ekkert hvað hann heitir í alvörunni. En hann var ítalskur, held ég, allavega latino, svo ég kalla hann Fabio vegna þess hve mikill Fabio hann var. Get ekki lýst því betur:

            Við hittumst á leiðinlegum off-venue tónleikum. Ég fann hann stara á mig frá hinum enda salsins. Hann starði og starði og á endanum nennti ég þessu ekki lengur og horfðist í augu við hann. Hann blikkaði mig. Ég skimaði yfir mannfjöldann og sá að hann var best útlítandi af þeim karlmönnum sem þar voru svo ég blikkaði hann til baka. - Þvílík klisja, ég veit. - Hann hoppaði fislega yfir salinn í áttina til mín eins og hann væri að dansa tango.

            „Signorina bella!“ sagði hann. (Athugið að ég kann ekkert latneskt mál svo allt sem hann segir er eins málfræðilega rétt og Google Translate getur boðið).

            „Hæ, senjor,“ sagði ég.

            „No, no! Io sono un gentiluomo.“ Hann tók hönd mína og kyssti.

            „Do you speak English?“ spurði ég.

            „No, io non parlo inglese. Solo italiano.“

            „Frábært.“ Það var síðasta orðið í okkar samskiptum. Jú, fyrir utan að hann blaðraði endalaust meðan hann tók mig aftan frá inni á baðherbergi á klúbbi í Austurstræti. Ég hafði ekki getað hugsað mér órómantískara samræði með jafnrómantískum manni.

Fimmtudagur: Söngvarinn

Ég gef honum nafnið Tígri bæði vegna fatasmekks hans og vegna hljóðanna sem hann gaf frá sér meðan á ástarlotunum stóð:

            Ég hitti hann eftir giggið hans. Ég hafði aldrei heyrt í hljómsveitinni áður en vinkona mín var svo mikill aðdáandi að hún neyddi mig til að hanga fyrir framan lítið bakherbergi aftast á tónleikastaðnum. Hún bara varð að fá eiginhandaráritun, eða eitthvað. Ég naut tónlistarinnar þó ágætlega og hljómsveitin á eftir þeim var alls ekki svo slæm heldur. Frekar þung, en full af krafti (sem er líka nokkuð góð lýsing á frammistöðu Tígra í bólinu).

            Ég nennti ekki að hanga fyrir framan þetta bakherbergi og tróð mér í pittinn fyrir framan sviðið. Ég fór reyndar ekki alveg inn því ég nennti ekki að fá spark í andlitið og vera með glóðarauga það sem eftir var hátíðarinnar en ég hélt mér þó nógu nærri til að taka þátt í hinu óbeisluða svitabrjálæði. Ég fann þó að strákurinn fyrir aftan mig var óvenju sveittur og ég fann hvernig hann straukst mun blíðlegra upp að mér en gengur og gerist í pitti. En ég gat ekki litið við til að finna út hver þetta væri svo ég ákvað að snúa öllum líkamanum við. Ef mér litist ekki á hann myndi ég þykjast hafa ætlað að kaupa mér drykk á barnum og troðið mér þangað. En þetta var sjálfur söngvari síðustu hljómsveitar. Ég gat ekki látið þetta fram hjá mér fara og ... til að gera langa sögu stutta þá breimuðum við saman langt fram á nótt heima hjá honum.

            Hann var algjörlega ófeiminn og ég var greinilega ekki sú fyrsta sem hann svaf hjá. Hann var mjög reyndur, og ég komst að því seinna að hann var meira að segja reyndari en ég! En hann var líka eldri.

            Hann þekkti líkama minn betur en ég sjálf, var óskaplega næmur fyrir hverri snertingu. Hann var ansi lipur líka, verst hvað hann var svo mikið stærri en ég. Alls ekki feitur, bara hávaxinn og vöðvastæltur (ekki samt svona ógeðslegur eins og fitnesskarlar). Ég gæti hafa verið heilum meter minni en hann og auðvitað miklu léttari. En það þýddi líka að ég fékk að vera ofan á – score.

            Svo fann hann g-blettinn (sem ég á sjálf mjög erfitt með að finna) og gaf mér mína bestu fullnægingu síðan ég svaf hjá Karli í menntaskóla. Maður ætti kannski að hringja aftur í hann við tækifæri?

Föstudagur: Paparazzinn

Þarna var ég nærrum því lenti í slæmu veseni:

            Seint á föstudeginum fór ég á Jakobsen til að enda kvöldið í góðu DJ-partýstuði. Allar hljómsveitir voru búnar með settin sín svo þeir allra hörðustu héldu á Jakobsen til að vera þar fram eftir kvöldi. Ég og vinkonur mínar voru allar vel í glasi og dönsuðum eins og vitleysingar þar til allar vinkonru mínar voru byrjaðar að dansa við einhverja stráka, þar á meðal ein sem var á föstu. Allt í einu var ég orðin svakalega einmana og dansinn varð feimnislegur. Þá kom mér til bjargar þessi fyrirtaksljósmyndari og fór að taka myndir af mér. Ég og mitt ofvirka sjálfsálit tókum okkur til og pósuðum af krafti. Ljósmyndarinn fór að dansa við mig og dansinn varð sífellt erótískari. Þegar hann fór að reyna að troða myndavélinni upp undir pilsið mitt stoppaði ég dansinn og hann bauð mér heim.

            Heimilið hans var notaleg lítil kjallaraíbúð í vesturbænum.Rúmið hans var stórt og í miðju svefnherberginu. Allt var svart þar inni, rúmfötin, rúmið sjálft, bókahillurnar (og flestar bækurnar voru þar svartar líka), sjónvarpið, allt svart nema málverkið sem hékk fyrir ofan rúmið. Það var nýtískulegt, stórt og hvítt með fjólubláum línum sem stundum skárust á en byrjuðu meira og minna allar í efra hægra horninu og leituðu niður í það vinstra. Ég man vel eftir því af því að ljósmyndarinn vildi svo mikið taka mig standandi aftan frá í rúminu. Ég var meira og minna allt kvöldið með andlitið í málverkinu og hélt í það mér til stuðnings. Hann tók mig fast, skeytti litlu um hvað mér fannst. Kannski var hann bara svona slæmur í samanburði við Tígra sem ég var nýbúin að sofa hjá, en ég get fullyrt það að hann var engan veginn góður í rúminu og afar sjálfselskur miðað við flest aðra sem ég hafði sofið hjá fram að þessu.

            Ég vaknaði seinna um nóttina, það var kolniðamyrkur í herberginu og ég reyndi að þukla mig áfram í leit að fötunum mínum sem ég hafði hent af mér í allar áttir. Ég fann brjóstahöldin mín hanga utan á bókahillunni og tók þau frekar óvarlega niður. Lítil piparstaukur (sem passaði ekki beint við bókahillu) færðist til og þá tók ég eftir rauðu ljósi sem blikkaði fyrir aftan hann. Ljósið kom frá digitalmyndbandsvél. Andskotans ljósmyndarinn hafði tekið okkur upp! Ég ákvað, og ég sé ekkert eftir þeirri ákvörðun, að fyrst að hann hafi tekið myndir af mér ætlaði ég að taka myndavélina af honum.

Laugadagur: Sveinninn

Æ, þetta var slæmt. Virkilega slæmt. Kynlífið sjálft var dásamlegt. En eftirskjálftinn var mikill. Ég hafði ekki hugmynd um að hann væri hreinn fyrr en daginn eftir:

            Sveinninn naut þess að uppfylla allar sínar viðurstyggilegustu fantasíur, bað mig um að sleikja fingur mína eftir að hafa puttað mig, sem fæstir biðja mann um fyrr en eftir nokkur skipti. Sveinninn gekk að leikföngunum mínum eins og hann ætti þau sjálfur og spurði mig ekki einu sinni hvort þau væru hrein (sem þau auðvitað voru en flestir spyrja að því svona til öryggis – aldrei taka neinar áhættur í svona löguðu, það er ekki móðgandi að spyrja)! Hann setti titrara inn í mig meðan hann horfði á mig sleikja fingurnar en varð svo æstur að hann fékk það án þess einu sinni að koma við sjálfan sig. Svo fékk hann það tvisvar eftir það, aðeins einu sinni meðan hann var inni í mér og það í síðasta skiptið. Ég hefði mátt vita að hann var hreinn. Hann fékk það auðveldlega, var agressífur og fékk fullnægingu þrisvar sinnum sama kvöldið!

            Daginn eftir fór ég í eftirpartí til vinkonu minnar. Það var á sunnudeginum eftir lokatónleikana sem fáir nenna að djamma eftir á. En ég þurfti ekki að mæta í skólann fyrr en seint daginn eftir svo ég lét verða af því að fara.

            Þegar ég kom til hennar var Sveinninn það fyrsta sem ég sá. Hann kom auga á mig og leit út eins og hann hafði séð draug og honum svelgdist á bjórnum sínum og bókstaflega hljóp í burtu. Ég spurði vinkonu mína hver þetta væri.

            „Þetta er *Sveinninn*,“ útskýrði hún, - ég ætla auðvitað ekki að segja hans raunverulega nafn hér á blogginu. - „Vá, það er skemmtileg saga á bak við hann. Sko, hann og þessi stelpa þarna...“ hún benti á ljóshærða stelpu sem sat milli tveggja vinkvenna í stofusófanum, „hún er fyrrverandi kærastan hans. Þau hættu saman í síðustu viku en af því þau tilheyra sama vinahópi var henni líka boðið. Hann er reyndar búinn að forðast hana í allt kvöld, sem ég skil ekki. Ég hélt þau væru orðnir vinir.“

            „Hvað voru þau búin að vera lengi saman?“ spurði ég nokkuð slegin að heyra að ég hafi verið reboundið hans.

            „Rúm tvö ár,“ sagði gestgjafinn. „En þau stunduðu aldrei kynlíf! Foreldrar hennar eru voðalega trúaðir.“

            Ég fékk náttúrulega algjört sjokk að heyra þetta. Ég hafði verið frillan! Ég afsveinaði þennan strák sem þessi stelpa hafði verið að geyma í rúm tvö ár. Svo það sem eftir var teitisins vorum við öll þrjú sitt í hverju horninu.

Svona getur kynlíf verið flókið stundum. Ég hlakka til að lenda í Rúmævintýrum Airwaves 2010. Ég ætla mér að ná fullkominni hátíð aftur, kannski næ ég einum á sunnudeginum líka. Einn á dag.