– Brotið –

Eins og ég sagði ykkur um daginn þá lentum við Freybjörn í „árekstri“ fyrir nokkru. Ég var samt ekki viss um að hann hafi áttað sig á því strax því næst þegar hann náði í mig lét hann sem ekkert væri. 

Ég var nokkuð spennt að fá hann, enda aldrei komist fram hjá jafnstórri hindrun í sambandi áður. Ég fékk fiðrildi í magann þegar hann gekk inn til mín.

            „Hæ!“ sagði ég og brosti út að eyrum.

            „Sko, ég vissi að þú myndir bara skella á mig ef ég kæmi ekki í eigin persónu. Svo,“ hann hikaði, „ég fann þessa skemmtilegu síðu á netinu; fanneymango.blogspot.com. Atburðarásin þar svipar allmikið til ýmissa atburða sem gerst hafa milli okkar.“

            Hjartað mitt hamaðist meðan hinar og þessar lygar og afsakanir hringsnerust í kollinum á mér. Hann beið eftir svari en ég gat ekkert sagt. 

            „Einmitt það,“ sagði Freybjörn án þess að blikka. „Þú ætlar ekki að segja neitt, er það? Gætir kannski byrjað á Eric Northman. Eða blásturshljóðfærablætinu þínu. Því ég hef allt kvöld. Ég er bara með ofvaxna krakkann í eftirdragi aðra hverja helgi.“ Hann gekk fram hjá mér, settist í sófann, kveikti á sjónvarpinu og gæddi sér á snakki úr skál á stofuborðinu. Egill Helgason blaðraði um bækur. Ég fékk mig loks til að hreyfa mig, vissi að þetta væri búið, þurfti að gera gott úr þessu. Ég settist hjá honum og sagði frá öllu. Auðvitað hafði hann lesið þetta allt áður og ég hafði ekki mikið meira til málanna að leggja en hann virtist feginn að ég segði honum þetta sjálf – og ekki undir nafni Fanneyjar Mango.

„Ætlarðu – að blogga – oh – um þetta?“ stundi hann meðan hann þrýsti riddaranum sínum inn í mig ofan á stofuborðinu. Líkt og flest öll sambönd mín virtist það ætla að enda með break-up-sex. Mér leið samt illa. Ég hafði sært hann mikið, sofið hjá bróður hans og talað illa um dóttur hans. Hann tók ekki í mál að ég yrði ofan á. Mér leið eins og hann vildi leyfa mér að finna fyrir sársaukanum sem ég hafði valdið honum. Þetta var erfitt. Ég fann ekki ryþmann og hárið mitt var fullt af snakki. 

            „Ég veit ekki,“ svaraði ég, „viltu það? Ég vissi ekki hvort hann væri að spyrja er að mynda einhvers konar fantasíu. „Hvað sem þú vilt,“ stundi ég út úr mér og reyndi að kyssa hann. Hann færði sig frá. Hvort það var ómeðvitað eða meðvitað vissi ég ekki. Ég var komin aftur í þennan pakka – ástríðulaust kynlíf. Nei. Ég skyldi búa til ástríðuna sjálf:

            Ég tók um hnakka hans og togaði hann að mér svo varir mínar þrýstust upp að hálsinum. Ég saug og gældi með tungunni, stundi enn hærra og tók taktinn í mínar hendur svo við bókstaflega dönsuðum saman, lárétt ofan á stofuborðinu mínu sem brakaði í takt við okkur, eins og það væri að spila tónlist.

            „Ég á eftir að sakna þín,“ hvíslaði ég í eyra hans og hélt áfram að gæla við hálsinn með tungunni.

            „Er ég betri en Eric?“ spurði hann.

            „Sýnd þú mér.“

            Hann kyssti mig. Loksins. Fiðrildin í maganum byrjuðu aftur að flögra og ég fann hlýjan straum færast niður mænuna. Já, hann var betri en Eric. Hann var sá besti. Hann hraðaði á taktinum og þreifaði á öllum líkama mínum líkt og hann væri að leggja hann á minnið eða snerta hann allan áður en hámarkinu yrði náð. Ég strauk honum eins mjúklega og ég gat niður bakið þar til ég endaði við stælta rassvöðvana. Ég kleip hann og kreisti í takt við dansinn. Ég fann skökul hans verða grjótharðan inni í mér og vissi að aðeins nokkrar sekúndur væru í fullnægingu hans. Ég stundi eins hátt og ég gat svo hann gerði sér grein fyrir því hvað mér þætti þetta gott. Svo hann vissi að ég vildi ekki sleppa honum. Hann stundi á móti, tók um axlir mínar og ýtti sér að öllu afli inn í mér. Borðið söng sinn síðasta tón áður en það gaf undan og við duttum með borðplötunni niður á gólf. Ég fann hvernig fullnægingin heltók mig á sama tíma og lungun féllu saman. Ég náði ekki andanum. Það var óþægilegt en spennandi. Í lokakippi fullnægjunnar þandist brjóstkassinn út og mér leið eins og ég hefði endurfæðst, væri að draga andann í fyrsta skiptið.

            „Fanney, er allt í lagi með þig?“ spurði Freybjörn.

            „Já, bara pínu erfitt að anda.“

            Hann stóð upp eins og skot. Limur hans benti út í loftið. „Vá, fyrirgefðu. Ég hef aldrei lent í þessu!“

            „Ekkert mál.“ Ég vildi ekkert fara að segja honum hversu mörg svipuð atvik hefðu hent mig.

      

Ég trúi ekki að þetta hafi verið síðasta skiptið mitt með Freybirni. En nú er þetta stutta litla ævintýri búið. Bloggið eyðilagði fyrir mér besta samband mitt hingað til. 

– Sif –

Vikan var að mestu leyti góð. Lífið gekk eins og í sögu. Ég og Freybjörn vorum eiginlega orðin föst og Eric var næstum alveg horfin úr huga mínum. Ég og Freybjörn hittumst á hverjum degi eins og bálskotnir unglingar og sendum hvort öðru sms þegar við vorum ekki saman. Þar til ég mætti honum við Lækjartorg. Hann var ekki einn á ferð. Hjartað mitt datt niður í maga og ég óskaði þess innilega að þarna væri hann á ferð með systur sinni. Ég fann kökk myndast í hálsinum og kuldahrollur lék um líkama minn. Þetta var ekki systir hans. Um leið og hann sá mig roðnaði hann og kyngdi, að því er virtist, kekki á stærð við tennisbolta. Hann átti dóttur. Stelpan var í bleikri úlpu, með bakpoka merktum Sif Freybjörnsdóttir og hélt á poka af brauði, greinilega á leiðinni að gefa öndunum.

            „Hæ, Fanney,“ sagði Freybjörn að fyrra bragði.

            Ég gat ekki heilsað á móti, hafði enn ekki náð að kyngja mínum eigin kekki.

            „Fanney, þetta er dóttir mín Sif.“

            Ég og Sif störðum hvor á aðra án þess að segja orð. Hún var einmitt á þessum aldri sem ég hata. Börn í miðjum vaxtakipp og vita ekkert hvað þau eru stór. Hendurnar í vitlausum hlutföllum miðað við höfuðið og fótleggirnir kannski svipað stórir og upphandleggirnir. Hún var krakki. Ég hata krakka. Smábörn eru alveg fín, svo lengi sem þau eru ekki nálægt manni í flugvélum og svoleiðis. En krakkar eru aðeins til ama, vita ekki neitt en þykjast vita allt. Alltaf í einhvers konar leynifélögum að njósna um aðra og gera dyrabjölluat. Ef ég fengi að ráða myndu barnaskólar vera betur að girtir en Litla Hraun.

            „Við erum að fara gefa öndunum brauð,“ sagði Freybjörn til að fylla upp í þá óþægilegu þögn sem ríkti.

            „En ekki mávunum,“ sagði Sif litla, „af því að þeir eiga heima hjá sjónum.“

            „Mikið rétt,“ sagði Freybjörn og lagði hendina sína á höfuð hennar.

            Allt í einu fór um mig annar skelfilegur hrollur.

            „Er ekki allt í lagi?“ spurði Freybjörn. „Er þér kalt?“ Hann byrjaði á að hneppa frá frakkanum sínum. Þvílíkur herramaður. En ég gat ekkert sagt enn og gerði það eina sem mér datt í hug að gera: Ég hljóp burt.

– Opnuð –

Nóttin með Freybirni, Blásturshljóðfæraleikaranum, var dásamleg sem fyrr. 

            Hann er gjafmildur í rúminu. Og það hlýtur að hafa verið erfitt fyrir hann vegna þess hve reið ég var. Ég hélt við myndum stunda útrásarkynlíf. Það gerðum við reyndar til að byrja með en í lokin var allt annað andrúmsloft. Við héldumst í hendur, hann kom fingrum sínum milli minna eins og við værum ástfangið par. Hann strauk mér í sífellu þegar hann hélt ekki í hönd mína og gaf mér mjúkustu kossa veraldarinnar. Ég var svo óvön því að ég vissi ekki hvernig ég ætti að hegða mér. Hann tók eftir óörygginu. Það var eftir að við höfðum þegar fengið það einu sinni á la moi.

            „Þetta er í þriðja skiptið sem við endum saman,“ sagði hann. „Er þér enn ekki farið að líða þægilega með mér?“

            Þessi spurning kom mér í opna skjöldu. Mér leið ekki þægilega með honum, ekkert frekar en öðrum. En ég ákvað samt að ljúga. „Jú.“

            Hann sá í gegn um mig, faðmaði mig að sér og hélt áfram að strjúka mér. Svo opnaði hann mig. Ég áttaði mig ekki á því strax en fékk mig til að segja sér hluti um sjálfa mig sem ég hef engum öðrum sagt. Mig langaði meira að segja til að játa fyrir honum að ég hefði sofið hjá bróður hans en náði að halda aftur að mér. Ég sagði honum frá því hversu mikið ég sæi eftir því að hafa ekki leyft túrtappanum að afmeyja mig eins og aðrar stelpur og hversu þungt seinni kynferðisafbrot afmeyjara míns lögðust á mig. Ég sagði honum frá hversu mörgum ég hafði sofið hjá (en dró frá alla vinnutengda drætti). Hann sagði mér sína tölu sem var sjö sinnum lægri en mín. Hann kippti sér samt ekkert upp við það. Við slóum líka á léttari strengi og hlógum að litlu tískuviti mínu og miklu tískuviti hans. Allt í einu rankaði ég við mér og var í miðjum klíðum við að segja honum mínar myrkustu fantasíur og erótískustu drauma. Þá áttaði ég mig á hvað hann hefði verið að gera. Þegar maður á í erfileikum með að ná lokinu af krukku er best að hita hana og stinga einhverju inn á milli glersins og loksins. Ég hef auðvitað margoft verið hituð og penetreituð eins og krukka, en Freybjörn var sá eini sem sneri lokinu og tók það af. Mér var farið að líða þægilega með honum. Hann strauk mér upp og niður bakið meðan ég talaði og talaði. 

            „Segðu mér meira,“ sagði Freybjörn og átti við lesbískan draum sem mig hafði dreymt fyrir stuttu. Hann strauk mér af enn meiri ákveðni. Hann var farinn að gæla við mig gegn um nærbuxurnar.

            „Ég strauk á henni brjóstin,“ sagði ég og hann strauk á mér brjóstin. „Og færði hana úr nærbuxunum með tönnunum.“ Hann gerði slíkt hið sama. Ég fann andardráttinn hans leika um blíðuna mína. „Og svo,“ ég átti erfitt með að tala, of spennt fyrir vörum hans, „og svo, sleikti ég hana. Alla.“ Freybjörn sökkti sér niður á mig. Tunga hans var sem óð milli þess að blautar varir hans strukust blíðlega upp við snípinn. Hann saug. Ég fann fullnæginuna nálgast á nær ólöglegum hraða og ríða yfir mig af svo miklum krafti að ég hafði aldrei upplifað annað eins. Lærin mín læstu sér um höfuð Freybjörns. Hann saug fastar. Fullnægingin hélt áfram. Mér leið betur en mér hafði nokkurn tímann liðið áður. Þetta var eins og fyrsta fullnægingin, allt hitt var bara einhvert skammtímagotterí. Hún helltist yfir mig aftur, vellíðunartilfinningin, og ég fékk aðra fullnægingu. Ég sá stjörnur dansa í kring um mig og kitla hvern einasta sentímetra holds míns. Ég fann endorfínið renna niður líkamann í undursamlegum kippum.

            Freybjörn klifraði upp til mín og tók mig í fang sitt. Ég sofnaði fullnægðari en nokkru sinni fyrr.

– Öfund, losti og reiði –

Ég er opinberlega hætt að vera hrifin af Eric! Í síðustu viku náði ég tali af honum í skólanum. Það er afar sjaldgæft að ég verði svona skotin og því ákvað ég að gera eitthvað í málunum. Ég daðraði, flissaði og lék við hárið á mér. Allt virtist hafa gengið vel. Að lokum fékk ég númerið hans og hann mitt. Við sögðumst ætla að hringja í hvort annað um helgina.

            Á föstudagskvöldinu sá ég Eric í röðinni fyrir framan Kaffibarinn og varð ótrúlega spennt. Ég hringdi í hann aftast úr röðinni og ætlaði að athuga hvort ég gæti ekki komið mér örlítið framar. Þá sá ég hann taka símann upp, líta á hann og setja hann aftur niður í vasann. Hann hunsaði símtalið mitt!

            Hvað gerir maður þegar maður lendir í svona löguðu? Nú, hringir auðvitað í besta bólfélagann, Blásturshljóðfæraleikarann:

            „Hæ?“ svaraði hann hissa.

            „Hæ, hvar ert þú?“ spurði ég óþreyjufull.

            „Ömm, niðri í bæ.“

            „Ég líka, viltu hittast?“

            „Já, já,“ svaraði hann, virtist nokkuð glaður. „Ég vissi ekki að þú myndir hringja í mig aftur.“

            „En nú er ég að því. Hvar ertu?“

            „Ég er á Kaffibarnum,“ svaraði hann. Nú gæti ég sýnt Eric hverju hann væri að missa af.

            „Ég er einmitt í röðinni!“ Við kvöddumst og hann sagðist hitta mig inni.

            Ég fór inn. Ég sá Eric ekki í salnum. Gekk þvert yfir staðinn þar til ég kom að kónginum (Kaffibarinn er í laginu eins og typpi) eins og lítil sáðfruma við fullnægingu. Sjitt. Eric og Blásturshljóðfæraleikarinn sátu á sama borði og spjölluðu. Ég bakkaði hægt út ganginn, sneri mér við og hljóp til vinkonu minnar sem stóð í röðinni að barnum.

            „Ég er í vanda,“ sagði ég.

            „Hvað?“

            Ég sagði henni frá klemmunni sem ég var komin í og beið álits. Hún starði bara hugsi út í loftið.

            „Hvað viljið þið?“ spurði barþjónninn.

            „Tvo bjóra,“ sagði vinkona mín.

            „Nei, ekki bjór fyrir mig. Ég vil gin og tónik,“ leiðrétti ég. Ég var staðráðin að fara með öðrum hvorum stráknum heim og vildi ekki blása magann minn út af bjór. Vinkona mín þekkti þessa reglu mína.

            „Ah, ég skil. Þú ert að biðja mig um að velja fyrir þig,“ sagði hún.

            „Nei,“ svaraði ég. „Kannski. Jú. Ég veit það ekki.“

            „Ókei, þessi Eric virðist ekkert hafa það mikinn áhuga á þér svo ég myndi bara fara með Blásturshljóðfæraleikaranum. Sérstaklega ef hann er betri í bólinu.“

            Ég bað barþjóninn um auka bjór og ætlaði mér að gefa Blásturshljóðfæraleikaranum.

            „Bíddu,“ sagði vinkona mín og ég sneri mér við. Þá setti hún rör ofan í brjóstaskoruna mína og blés. Barmurinn þandist út.

            Ég gekk til strákanna.

            „Hæ,“ sagði ég og beindi orðum mínum að Blásturshljóðfæraleikaranum.

            „Hæ,“ sagði hann og færði sig til hliðar svo ég gæti fengið mér sæti við hlið hans. Ég settist og rétti honum bjórinn.

            „Vá, takk.“ 

            „Svo, hvað hefur þú verið að gera síðustu vikurnar?“ spurði hann.

            „Æ, ekkert eiginlega. Þetta er búið að vera nokkuð rólegur tími. Svolítið að gera í skólanum. Annars gerðist ekkert spennandi.“ Ég hækkaði röddina svo Eric gæti heyrt. „Ekki neitt. Ekki einn skapaður hlutur. Allavega ekkert frásögufærandi. Hvað með þig?“

            „Bara voða lítið líka. Ég reyndi að hringja í þig síðustu helgi en þú svaraðir ekki.“

            Ég mundi eftir því. Ég sá númerið hans í listanum yfir ósvöruð símtöl eftir nóttina með Eric.

            „Já, sorrí. Ég heyrði ekki í símanum,“ sagði ég afsakandi.

            „Má ég kynna þig fyrir bróður mínum, Eric,“ sagði hann og færði sig aftur svo augu okkar Erics mættust. Þeir voru bræður! Ég missti andlitið.

            „Eric, þetta er Fanney,“ sagði hann.

            „Hæ,“ sagði ég vandræðalega. Eric kinkaði kolli, virtist enn vandræðalegri en ég. Blásturshljóðfæraleikarinn hafði greinilega sagt honum frá mér.

            „Bíddu aðeins,“ sagði ég og hljóp til vinkonu minnar með nýjustu upplýsingarnar.

            „Frábært!“ sagði hún.

            „Frábært?“

            „Já, fyrir mig. Þetta er frábært slúður. Aumingja þú samt, að lenda í þessu.“

            „Hvað á ég að gera?“ sagði ég nokkuð óánægð.

            „Ég er enn á því að þú ættir að fara heim með þessum rúmgóða.“

            „En þeir eru bræður,“ sagði ég, „það breytir öllu! Og hvað ef Eric er að segja honum frá mér akkúrat núna.“

            „Flýttu þér þá aftur til þeirra!“

            Ég hlýddi og hljóp aftur inn eftir ganginum.

            „Hæ, ég þurfti að tala við vinkonu mína.“ Ég tók eftir því að Eric var horfinn. „Hvar er bróðir þinn?“

            „Hann fór á klósettið,“ sagði Blásturshljóðfæraleikarinn.

            „Ókei, bara um leið og ég fór?“ spurði ég. Ég vildi vita hvort hann hafði nokkuð sagt honum frá mér. „Þið hafið ekkert talað saman á meðan ég var í burtu?“

            „Nei. Af hverju spyrðu?“ Blásturshljóðfæraleikaranum var farið að gruna eitthvað.

            „Æ, bara,“ sagði ég, vissi ekki hverju ég gæti logið að honum. „Hey, viltu koma heim til mín á eftir?“

            Honum virtist bregða við framhleypnina.

            „Ja, það hljómar vissulega betur en skítugt salerni eins og síðast.“

            Ég flissaði og greip um lærið hans. Hann tók því vel og lagði sína hendi á mitt læri. Ég hallaði mér upp að honum til að kyssa hana. Varir okkar snertust. Ég fann hann renna hendinni lengra upp lærið mitt, upp undir pilsið. Ég tók um vanga hans og kyssti hann enn ákafara. Tungur okkar léku hvor um aðra. Þegar hann ætlaði að fara lengra upp fótlegginn minn hætti ég að kyssa, þetta var farið að jaðra við kynlíf á almanna færi. Eric stóð fyrir framan okkur.

            „Ó, hæ,“ sagði Blásturshljóðfæraleikarinn.

            Eric svaraði engu. Hann virtist fúll.

            „Er í lagi með þig?“ spurði Blásturshljóðfæraleikarinn.

            „Mætti ég tala við þig aðeins?“ spurði Eric.

            „Já, ekkert mál,“ svaraði bróðir hans og bjó sig undir að standa upp.

            „Nei, þig, Fanney.“

            Ég gekk þögul út í reykingarport með honum.

            „Hvað á þetta að þýða?“ spurði hann.

            „Ég hafði ekki hugmynd um að þið voruð bræður,“ svaraði ég.

            „Vá, það er eins og þú hafir verið send af einhverjum bara til þess að eyðileggja líf mitt. Svafstu í alvörunni hjá bróður mínum?“

            Ég glotti. „Tvisvar.“

            „Djöfullinn hafi það.“

            „Erum við búin að tala saman? Ég er svolítið upptekin,“ sagði ég.

            „Gerðu það, ekki fara með honum heim. Þetta er bróðir minn.“

            „Ég ræð með hverjum ég fer heim. Ég er búin að spyrja hann.“

            „Þú ert þegar búin að eyðileggja eitt samband fyrir mér. Þú getur ekki komið upp á milli mín og bróður míns. Það eru fjölskyldubönd!“

            „Hvað áttu við? Hvaða samband eyðilagði ég fyrir þér?“ Ég setti hendur á mjaðmir.

            „Ég átti kærustu, við hættum saman í stutta stund. Svo hitti ég þig. Eftir það vildi hún byrja aftur með mér en varð svo fokreið þegar hún frétti af þér að hún hefur enn ekki viljað sjá mig.“

            Ég fann reiðina blossa inni í mér. Var hann að kenna mér um sambandslit sín?

            „Ef það væri ekki fyrir þig,“ sagði hann, „þá væri ég enn þá með henni.“

            Ég löðrungaði hann og öskraði: „Þú svafst alveg jafnmikið hjá mér og ég svaf hjá þér!“

            Ég hljóp aftur inn og náði í Blásturshljóðfæraleikarann.

            „Komdu,“ skipaði ég.

            Við tókum leigubíl heim til mín. Sögðum ekki orð við hvort annað. Hann var farinn að vera órólegur en mér var alveg sama. Ég þurfti engin orð, bara líkamlega útrás. Hana fékk ég. Þrisvar.

– Hvað er að frétta? –

Ég hef misgóðar fréttir að færa. Sumar eru æðislegar, en aðrar ekki alveg jafn æðislegar:

Góðar fréttir:

1. Ég er í góðu líkamlegu ástandi samkvæmt læknunum á Húð & kyn. Það þýðir að ég get prófað nýju stellingu dagsins innan skamms.

3. Ég fékk gefins litun og klippingu og er orðin rauðhærð. Spurning um að vera Jessica Rabbit á Hrekkjavökunni?

4. Blásturshljóðfæraleikarinn hringdi og sagðist vilja hitta mig um helgina. Þið getið lesið um hann hér: Rúmævintýri Iceland Airwaves 2010

5. Ég á skemmtilega aðdáendur!

Slæmar fréttir:

1. Stundum á ég of skemmtilega aðdáendur.

2. Ég neitaði að fylgja fáránlega ríkum útlendingi.

– Rúmævintýri Iceland Airwaves 2010 –

Já Rúmævintýri Airwaves voru nokkuð skemmtileg þetta árið – en misskemmtileg. Þau áttu sér reyndar ekki alltaf stað í rúminu, en ævintýri voru þau engu að síður.

Miðvikudagur: Blásturshljóðfæraleikarinn

Ég hélt að það yrði ekkert úr rúmævintýrum þetta kvöldið en allt í einu rakst ég á þennan yndæla blásturshljóðfæraleikara fyrir framan Bakkus seint um kvöldið. Ekki var mikil drykkja í gangi (miðað við hin kvöldin) en hann virtist vel í glasi. Eða kannski var hann bara svona vandræðalega edrú: reyndi eins og hann gat að koma mér heim til sín með asnalegum pick-up línum sem hann virtist hafa beinþýtt úr ensku. Ég man að á tímabili var hann að tala um hana og hænur (wtf?). Venjulega hefði ég ekki farið heim með honum en þar sem markmið mitt var einn á dag yfir Airwaves varð hann heppinn þar. Við fórum heim til hans og stunduðum svo-sem-allt-í-lagi kynlíf. Ég prófaði stellingu miðvikudagsins og gef henni tvær og hálfa stjörnu. Kannski gef ég honum bara tvær og hálfa stjörnu?  

            Ég læddist út um morguninn og skyldi eftir lítinn þakkarmiða með símanúmeri. Mér finnst svo dónalegt að kveðja ekki – held að það sé uppeldið.

Fimmtudagur: Englendingurinn

Nældi mér í einn útlenskan og fékk að gista á dásamlegu hóteli. Ókei, það var ekkert svo dásamlegt, frekar kaldhæðnislegt nafn á því: Room with a View. Út um gluggann var afbragðs útsýni yfir róna að pissa á staur við Ölstofuna.

            Englendingurinn minn bauð mér heim áður en tónleikar kvöldsins kláruðust. Ég bjóst við að hann væri spenntur yfir því að sænga hjá íslenskri stelpu. Ég var líka spennt. Ég hef samt sofið hjá Englendingi áður, eitt sinn þegar ég fór til London. Hann var nokkuð öðruvísi en ég ætti að venjast, breskur red-neck. Þessi var þó ekki eins og sá fyrri. Hann var með svart liðað hár, ágætis líkama og þegar ég vaknaði morguninn eftir komst ég að því að hann var í hljómsveit. Eða kannski voru herbergisfélagar hans í hljómsveit? Já, herbergisfélagar! Það gæti verið önnur ástæða þess að hann vildi fara svona snemma af tónleikunum; einhver labbaði beint inn á okkur. Það þurfti einmitt að vera á sama tíma og við vorum í föstudagsstellingunni. Hana hafði ég aldrei prófað áður, enda var hún nokkuð erfið. Ég hvet konur ekki til að prófa hana nema að þær treysti sér í hana. Ég æfi jóga einu sinni í viku og var samt næstum því dottin úr lið.

            Sirka þrír Englendingar sáu mig nakta þetta kvöld, að mínum Englendingi frátöldum. Við rákum vini hans út auðvitað. Þeir hafa ekki farið langt því tvisvar sinnum var bankað á herbergishurðina. Enginn kom inn, sem betur fer því ég var ekki búin að hylja mig – ekki það að vinir hans hefðu séð eitthvað nýtt.

Föstudagur: Allt annar maður

Ekkert virtist ganga að óskum. Ég hafði hugsað mér að ná mér í íslenskan tónlistarmann og reyndi hvað ég gat að spotta úr hina og þessa. En allir sem ég kom auga á virtust eiga kærustu. Ég fór meira að segja að pæla í nokkrum óaðlaðandi tónlistarmönnum en ekkert gekk. Allir voru í sleik nema ég! Þá rakst ég á blásturshljóðfæraleikarann minn aftur. Ég komst að því að hann hafi ekki verið svo fullur síðasta miðvikudag. Nú var hann það og var mun afslappaðri. Kannski hann hafi verið búinn að reykja eitthvað? Hann var eins og nýr maður.

            Í þetta skiptið létum við nægja að fara inn á lokað baðherbergi og stunda munnmök. GUÐ MINN GÓÐUR hvað blásturshljóðfæraleikarar eru góðir í munnmökum! Varirnar voru þrútnar eins og þeir séu alltaf með varasalvann sem þrýstir blóðinu út í varirnar – margar kynlífsvöruverslanir selja hann og mæla einkar með honum fyrir munnmök. – Tunga hans var einnig ofboðslega lipur, ekki veit ég hvort það hafi eitthvað að gera með hljóðfærið hans en það var ofboðslega gott hvernig hann lét tungubroddinn leika við snípinn. Og hvernig hann saug með þessum þrútnu vörum. Ég held ég hafi fengið fullnægingu á innan við mínútu. Virkilega magnþrungna fullnægingu. Mér leið pínulítið eins og ég hafi aldrei áður fengið fullnægingu. Ég titraði svo mikið að ég átti í mestu erfiðleikum með að launa honum greiðann. En hann fær fimm stjörnur fyrir þetta þrátt fyrir að hafa ekki einu sinni þurft að nota liminn.

            Ef allir blásturshljóðfæraleikarar eru með svona varir hlýtur að vera fjör í lúðrasveitarbúðum. Ég hringi í hann, bókað mál. En ég vona að hann svari því ég held að ég hafi ekki náð eins góðum árangri.

Laugadagur: Puttarinn
Eftir alveg hreint frábæra tónleika með Robyn fór ég á Venue þar sem eitthvert ógeðið sannfærði mig um að koma með honum inn á klósett. Hann var skítugur og – ég veit ekki hvað ég var að hugsa. Ég leyfði honum að putta mig en ekki mikið meira en það. Ætla að leyfa Húð og kyn að taka burtu ógeðistilfinninguna.

Sunnudagur: :(

Var enn með of mikinn hroll frá laugardagskvöldinu til að tæla einhvern. Fékk samt fiðring í magann á Stórsveit Samma og Orphic Oxtra, svona margir blásturshljóðfæraleikarar... mmmmm...