– Opnuð –

Nóttin með Freybirni, Blásturshljóðfæraleikaranum, var dásamleg sem fyrr. 

            Hann er gjafmildur í rúminu. Og það hlýtur að hafa verið erfitt fyrir hann vegna þess hve reið ég var. Ég hélt við myndum stunda útrásarkynlíf. Það gerðum við reyndar til að byrja með en í lokin var allt annað andrúmsloft. Við héldumst í hendur, hann kom fingrum sínum milli minna eins og við værum ástfangið par. Hann strauk mér í sífellu þegar hann hélt ekki í hönd mína og gaf mér mjúkustu kossa veraldarinnar. Ég var svo óvön því að ég vissi ekki hvernig ég ætti að hegða mér. Hann tók eftir óörygginu. Það var eftir að við höfðum þegar fengið það einu sinni á la moi.

            „Þetta er í þriðja skiptið sem við endum saman,“ sagði hann. „Er þér enn ekki farið að líða þægilega með mér?“

            Þessi spurning kom mér í opna skjöldu. Mér leið ekki þægilega með honum, ekkert frekar en öðrum. En ég ákvað samt að ljúga. „Jú.“

            Hann sá í gegn um mig, faðmaði mig að sér og hélt áfram að strjúka mér. Svo opnaði hann mig. Ég áttaði mig ekki á því strax en fékk mig til að segja sér hluti um sjálfa mig sem ég hef engum öðrum sagt. Mig langaði meira að segja til að játa fyrir honum að ég hefði sofið hjá bróður hans en náði að halda aftur að mér. Ég sagði honum frá því hversu mikið ég sæi eftir því að hafa ekki leyft túrtappanum að afmeyja mig eins og aðrar stelpur og hversu þungt seinni kynferðisafbrot afmeyjara míns lögðust á mig. Ég sagði honum frá hversu mörgum ég hafði sofið hjá (en dró frá alla vinnutengda drætti). Hann sagði mér sína tölu sem var sjö sinnum lægri en mín. Hann kippti sér samt ekkert upp við það. Við slóum líka á léttari strengi og hlógum að litlu tískuviti mínu og miklu tískuviti hans. Allt í einu rankaði ég við mér og var í miðjum klíðum við að segja honum mínar myrkustu fantasíur og erótískustu drauma. Þá áttaði ég mig á hvað hann hefði verið að gera. Þegar maður á í erfileikum með að ná lokinu af krukku er best að hita hana og stinga einhverju inn á milli glersins og loksins. Ég hef auðvitað margoft verið hituð og penetreituð eins og krukka, en Freybjörn var sá eini sem sneri lokinu og tók það af. Mér var farið að líða þægilega með honum. Hann strauk mér upp og niður bakið meðan ég talaði og talaði. 

            „Segðu mér meira,“ sagði Freybjörn og átti við lesbískan draum sem mig hafði dreymt fyrir stuttu. Hann strauk mér af enn meiri ákveðni. Hann var farinn að gæla við mig gegn um nærbuxurnar.

            „Ég strauk á henni brjóstin,“ sagði ég og hann strauk á mér brjóstin. „Og færði hana úr nærbuxunum með tönnunum.“ Hann gerði slíkt hið sama. Ég fann andardráttinn hans leika um blíðuna mína. „Og svo,“ ég átti erfitt með að tala, of spennt fyrir vörum hans, „og svo, sleikti ég hana. Alla.“ Freybjörn sökkti sér niður á mig. Tunga hans var sem óð milli þess að blautar varir hans strukust blíðlega upp við snípinn. Hann saug. Ég fann fullnæginuna nálgast á nær ólöglegum hraða og ríða yfir mig af svo miklum krafti að ég hafði aldrei upplifað annað eins. Lærin mín læstu sér um höfuð Freybjörns. Hann saug fastar. Fullnægingin hélt áfram. Mér leið betur en mér hafði nokkurn tímann liðið áður. Þetta var eins og fyrsta fullnægingin, allt hitt var bara einhvert skammtímagotterí. Hún helltist yfir mig aftur, vellíðunartilfinningin, og ég fékk aðra fullnægingu. Ég sá stjörnur dansa í kring um mig og kitla hvern einasta sentímetra holds míns. Ég fann endorfínið renna niður líkamann í undursamlegum kippum.

            Freybjörn klifraði upp til mín og tók mig í fang sitt. Ég sofnaði fullnægðari en nokkru sinni fyrr.

– Öfund, losti og reiði –

Ég er opinberlega hætt að vera hrifin af Eric! Í síðustu viku náði ég tali af honum í skólanum. Það er afar sjaldgæft að ég verði svona skotin og því ákvað ég að gera eitthvað í málunum. Ég daðraði, flissaði og lék við hárið á mér. Allt virtist hafa gengið vel. Að lokum fékk ég númerið hans og hann mitt. Við sögðumst ætla að hringja í hvort annað um helgina.

            Á föstudagskvöldinu sá ég Eric í röðinni fyrir framan Kaffibarinn og varð ótrúlega spennt. Ég hringdi í hann aftast úr röðinni og ætlaði að athuga hvort ég gæti ekki komið mér örlítið framar. Þá sá ég hann taka símann upp, líta á hann og setja hann aftur niður í vasann. Hann hunsaði símtalið mitt!

            Hvað gerir maður þegar maður lendir í svona löguðu? Nú, hringir auðvitað í besta bólfélagann, Blásturshljóðfæraleikarann:

            „Hæ?“ svaraði hann hissa.

            „Hæ, hvar ert þú?“ spurði ég óþreyjufull.

            „Ömm, niðri í bæ.“

            „Ég líka, viltu hittast?“

            „Já, já,“ svaraði hann, virtist nokkuð glaður. „Ég vissi ekki að þú myndir hringja í mig aftur.“

            „En nú er ég að því. Hvar ertu?“

            „Ég er á Kaffibarnum,“ svaraði hann. Nú gæti ég sýnt Eric hverju hann væri að missa af.

            „Ég er einmitt í röðinni!“ Við kvöddumst og hann sagðist hitta mig inni.

            Ég fór inn. Ég sá Eric ekki í salnum. Gekk þvert yfir staðinn þar til ég kom að kónginum (Kaffibarinn er í laginu eins og typpi) eins og lítil sáðfruma við fullnægingu. Sjitt. Eric og Blásturshljóðfæraleikarinn sátu á sama borði og spjölluðu. Ég bakkaði hægt út ganginn, sneri mér við og hljóp til vinkonu minnar sem stóð í röðinni að barnum.

            „Ég er í vanda,“ sagði ég.

            „Hvað?“

            Ég sagði henni frá klemmunni sem ég var komin í og beið álits. Hún starði bara hugsi út í loftið.

            „Hvað viljið þið?“ spurði barþjónninn.

            „Tvo bjóra,“ sagði vinkona mín.

            „Nei, ekki bjór fyrir mig. Ég vil gin og tónik,“ leiðrétti ég. Ég var staðráðin að fara með öðrum hvorum stráknum heim og vildi ekki blása magann minn út af bjór. Vinkona mín þekkti þessa reglu mína.

            „Ah, ég skil. Þú ert að biðja mig um að velja fyrir þig,“ sagði hún.

            „Nei,“ svaraði ég. „Kannski. Jú. Ég veit það ekki.“

            „Ókei, þessi Eric virðist ekkert hafa það mikinn áhuga á þér svo ég myndi bara fara með Blásturshljóðfæraleikaranum. Sérstaklega ef hann er betri í bólinu.“

            Ég bað barþjóninn um auka bjór og ætlaði mér að gefa Blásturshljóðfæraleikaranum.

            „Bíddu,“ sagði vinkona mín og ég sneri mér við. Þá setti hún rör ofan í brjóstaskoruna mína og blés. Barmurinn þandist út.

            Ég gekk til strákanna.

            „Hæ,“ sagði ég og beindi orðum mínum að Blásturshljóðfæraleikaranum.

            „Hæ,“ sagði hann og færði sig til hliðar svo ég gæti fengið mér sæti við hlið hans. Ég settist og rétti honum bjórinn.

            „Vá, takk.“ 

            „Svo, hvað hefur þú verið að gera síðustu vikurnar?“ spurði hann.

            „Æ, ekkert eiginlega. Þetta er búið að vera nokkuð rólegur tími. Svolítið að gera í skólanum. Annars gerðist ekkert spennandi.“ Ég hækkaði röddina svo Eric gæti heyrt. „Ekki neitt. Ekki einn skapaður hlutur. Allavega ekkert frásögufærandi. Hvað með þig?“

            „Bara voða lítið líka. Ég reyndi að hringja í þig síðustu helgi en þú svaraðir ekki.“

            Ég mundi eftir því. Ég sá númerið hans í listanum yfir ósvöruð símtöl eftir nóttina með Eric.

            „Já, sorrí. Ég heyrði ekki í símanum,“ sagði ég afsakandi.

            „Má ég kynna þig fyrir bróður mínum, Eric,“ sagði hann og færði sig aftur svo augu okkar Erics mættust. Þeir voru bræður! Ég missti andlitið.

            „Eric, þetta er Fanney,“ sagði hann.

            „Hæ,“ sagði ég vandræðalega. Eric kinkaði kolli, virtist enn vandræðalegri en ég. Blásturshljóðfæraleikarinn hafði greinilega sagt honum frá mér.

            „Bíddu aðeins,“ sagði ég og hljóp til vinkonu minnar með nýjustu upplýsingarnar.

            „Frábært!“ sagði hún.

            „Frábært?“

            „Já, fyrir mig. Þetta er frábært slúður. Aumingja þú samt, að lenda í þessu.“

            „Hvað á ég að gera?“ sagði ég nokkuð óánægð.

            „Ég er enn á því að þú ættir að fara heim með þessum rúmgóða.“

            „En þeir eru bræður,“ sagði ég, „það breytir öllu! Og hvað ef Eric er að segja honum frá mér akkúrat núna.“

            „Flýttu þér þá aftur til þeirra!“

            Ég hlýddi og hljóp aftur inn eftir ganginum.

            „Hæ, ég þurfti að tala við vinkonu mína.“ Ég tók eftir því að Eric var horfinn. „Hvar er bróðir þinn?“

            „Hann fór á klósettið,“ sagði Blásturshljóðfæraleikarinn.

            „Ókei, bara um leið og ég fór?“ spurði ég. Ég vildi vita hvort hann hafði nokkuð sagt honum frá mér. „Þið hafið ekkert talað saman á meðan ég var í burtu?“

            „Nei. Af hverju spyrðu?“ Blásturshljóðfæraleikaranum var farið að gruna eitthvað.

            „Æ, bara,“ sagði ég, vissi ekki hverju ég gæti logið að honum. „Hey, viltu koma heim til mín á eftir?“

            Honum virtist bregða við framhleypnina.

            „Ja, það hljómar vissulega betur en skítugt salerni eins og síðast.“

            Ég flissaði og greip um lærið hans. Hann tók því vel og lagði sína hendi á mitt læri. Ég hallaði mér upp að honum til að kyssa hana. Varir okkar snertust. Ég fann hann renna hendinni lengra upp lærið mitt, upp undir pilsið. Ég tók um vanga hans og kyssti hann enn ákafara. Tungur okkar léku hvor um aðra. Þegar hann ætlaði að fara lengra upp fótlegginn minn hætti ég að kyssa, þetta var farið að jaðra við kynlíf á almanna færi. Eric stóð fyrir framan okkur.

            „Ó, hæ,“ sagði Blásturshljóðfæraleikarinn.

            Eric svaraði engu. Hann virtist fúll.

            „Er í lagi með þig?“ spurði Blásturshljóðfæraleikarinn.

            „Mætti ég tala við þig aðeins?“ spurði Eric.

            „Já, ekkert mál,“ svaraði bróðir hans og bjó sig undir að standa upp.

            „Nei, þig, Fanney.“

            Ég gekk þögul út í reykingarport með honum.

            „Hvað á þetta að þýða?“ spurði hann.

            „Ég hafði ekki hugmynd um að þið voruð bræður,“ svaraði ég.

            „Vá, það er eins og þú hafir verið send af einhverjum bara til þess að eyðileggja líf mitt. Svafstu í alvörunni hjá bróður mínum?“

            Ég glotti. „Tvisvar.“

            „Djöfullinn hafi það.“

            „Erum við búin að tala saman? Ég er svolítið upptekin,“ sagði ég.

            „Gerðu það, ekki fara með honum heim. Þetta er bróðir minn.“

            „Ég ræð með hverjum ég fer heim. Ég er búin að spyrja hann.“

            „Þú ert þegar búin að eyðileggja eitt samband fyrir mér. Þú getur ekki komið upp á milli mín og bróður míns. Það eru fjölskyldubönd!“

            „Hvað áttu við? Hvaða samband eyðilagði ég fyrir þér?“ Ég setti hendur á mjaðmir.

            „Ég átti kærustu, við hættum saman í stutta stund. Svo hitti ég þig. Eftir það vildi hún byrja aftur með mér en varð svo fokreið þegar hún frétti af þér að hún hefur enn ekki viljað sjá mig.“

            Ég fann reiðina blossa inni í mér. Var hann að kenna mér um sambandslit sín?

            „Ef það væri ekki fyrir þig,“ sagði hann, „þá væri ég enn þá með henni.“

            Ég löðrungaði hann og öskraði: „Þú svafst alveg jafnmikið hjá mér og ég svaf hjá þér!“

            Ég hljóp aftur inn og náði í Blásturshljóðfæraleikarann.

            „Komdu,“ skipaði ég.

            Við tókum leigubíl heim til mín. Sögðum ekki orð við hvort annað. Hann var farinn að vera órólegur en mér var alveg sama. Ég þurfti engin orð, bara líkamlega útrás. Hana fékk ég. Þrisvar.

– Sorgleg ánægja –

Ég lagaði farðann inni á baðherberginu við hliðina á Bóksölunni. Undanfarna daga hafði ég gefið útliti mínu meiri gaum en vanalega, ef ég skyldi rekast á Eric aftur vildi ég líta vel út. Maskarinn var fullkomnari en nokkru sinni og björt augun blikkuðu sig í speglinum: „Þið eruð falleg í dag.“

            Ég gekk út, vissi ekki hvert leið mín lá og ég beygði til hægri niður stigann. Hælaskórnir gáfu mér þokkafullt göngulag og lengdu stutta fæturna. Ég hefði verið drottningarlegt hefðu brjóstin ekki hoppað svona með takti fótataksins. Tveir strákar fylgdust með þeim og litu ekki einu sinni framan í mig þegar þeir mættu mér. „Til hvers var ég að vanda farðan svona mikið ef enginn vill horfa á hann?“ En það var eins gott .ví neðst í stiganum stóð Eric, hann horfði í augu mín.

            „Eric?“ spurði ég. Hann svaraði engu heldur gekk ákveðnum skrefum að mér og faðmaði mig að sér.

            „Ég get ekki hætt að hugsa um þig,“ hvíslaði hann.

            Ég vildi segja honum hvernig hann hafði setið um huga minn, neitað öllum öðrum hugsunum aðgang, en ég grúfði mig ofan í hálsakot hans án þess að segja orð. Rakspírinn ilmaði í heitum hálsi hans. Ég kyssti hann. Hann hélt mér fastar. Ég kyssti hann aftur. Leyfði ilminum að leika um vit mín.

            Ég veit ekki hversu lengi við stóðum í faðmlögum en þegar ég kyssti háls hans í þriðja skiptið lifnaði eitthvað við. Hann tók um höfuð mitt og varir hans léku um mínar varir. Andardráttur hans kitlaði varirnar mínar. Allur máttur fór úr líkama mínum en hann hélt mér uppi í faðmlögunum. Hann kyssti mig. Þessi langþráði koss var betri en nokkur hefði getað ímyndað sér. Fiðringurinn í maganum hefði getað flogið með okkur burt, upp stigann og út um neyðarútganginn. Flögrað um með okkur meðal snjókornanna í hlýjum straumi ástarinnar.

            Fingur hans leituðu niður eftir bakinu og ég fann máttinn koma aftur á ný. Tunga hans læddist inn um varir mínar. Hann faðmaði mig meira, ýtti brjóstkassanum upp að brjóstum mínum  og kleip í rassinn. Ég faðmaði hann þétt að mér og lét tunguna mína leika við hans. Því næst lyfti hann mér upp, tók mig í fang sér og gekk með mig inn undir stigann. Lagði mig niður í dimmasta hornið við hliðina á rauðri ryksugu.

            Við klæddum hvort annað úr, fyrst úr að ofan og því næst úr að neðan. Sjóðheitir líkamar okkur voru fljótir að hlýja kalt steingólfið. Hann kyssti mig upp magann þar til hann kom að vörum mínum. Hann kyssti þær um leið og hann renndi sér inn í mig. Það var auðvelt, ég var blaut. Ég missti andann. Aldrei nokkurn tímann hafði kynlíf verið svona dásmalegt. Ég var ástfangin og það var betra en öll leikföng eða sleipiefni sem heimurinn hafði upp á að bjóða. Hann byrjaði hægt, mjaðmirnar hreyfðu sig upp og niður meðan við kysstumst. Mér leið betur og betur og varð æstari og æstari. Takturinn varð hraðari og við héldum bæði í okkur andanum. Ég þurfti að bíta sjálfa mig í vörina til þess að stynja ekki svo hátt að allir út í Odda heyrðu í okkur. Hann hélt um axlir mínar og hreyfði líkama minn fram og aftur til að halda taktinum. Ég fann að fullnægingin nálgaðist og greip um ryksuguna með hægri hendinni og hélt í vegginn með þeirri vinstri. Háar stunur bárust frá honum. Svo háar að fótatak fólksins í stiganum hljóðnaði. Hann fékk það. Ég fann hvernig limur hans varð enn harðari inn í mér. Tilhugsunin varð svo, svo ... að ...

            Ég öskraði um leið og ég vaknaði við fullnæginguna sem kom svo snögglega. Kreisti sængina og lyfti bringunni upp í loftið. Ég lá í rúminu, svekkt yfir því að þetta hafði bara verið draumur. Tár byrjuðu að streyma niður kinnarnar meðan fullnægingin heltók líkamann. 

– Kvenleiki –

Ég fékk skyndiboð frá Karli um að fylgja íslenskum manni sem hafði verið með honum í viðskiptanámi. Karl sýndi mér facebook-síðu hans. Ungur, ljóshærður og hávaxinn. Ágætlega myndarlegur og í fyrstu vissi ég ekki alveg af hverju hann hafði frekar valið sér að borga fyrir kynlíf en að næla sér í „ókeypis“ stelpu. Kynþokkafullur strákurinn hefði getað fengið hvaða stelpu sem er. Það hlaut að vera eitthvað bogið við kyn-lífsstílinn hans. Af reynslunni að dæma bjóst ég við að hann yrði Dýrslegur og ákvað á þeirri stundu að kalla hann Dýra hér á blogginu.

            Hann beið eftir mér inni á hótelherbergi (sumar starfsystur mínar fá menn heim til sín en ég hef aldrei og mun aldrei gera slíkt). Flestir Íslendingar sem kaupa sér þjónustu eru annaðhvort orðnir þreyttir á að komast ekkert áfram með stelpum eða hafa svo furðulegar hvatir að þeir þora ekki að njóta þeirra með „ókeypis“ kvenfólki, ég get ekki talið á fingrum mér hversu mörgum mönnum í sambandi ég hef fylgt. –Það vantar blætisbar á Ísland!– Ég bankaði á herbergishurðina.

            „Kom inn,“ heyrðist kallað innan úr herberginu. Ég tók í hurðarhúninn en hurðin var læst. Ég reyndi aftur en það var greinilega harðlæst. Þá opnaði hann dyrnar. „Æ, fyrirgefðu. Ég hélt að það væri opið.“

            Það er mjög auðvelt að sjá hvaða kúnnar hafa aldrei borgað fyrir kynlíf. Þeir eru yfirleitt mjög vandræðalegir til að byrja með, gera mörg klaufaleg mistök, horfa annaðhvort mjög stíft í augun á mér (eins og þeir séu að velta því fyrir sér hvort ég sé lögregla) eða neita að ná augnsambandi vegna feimni sinnar. Dýri virtist vera blanda af þessu öllu. Hann hrasaði næstum um teppið vegna þess að hann sleit ekki augnsambandinu við mig en þegar hann hafði komist að þeirri niðurstöðu að hann hefði ekkert að óttast virtist hann ekki vilja horfa í áttina til mín.

            „Myndirðu vilja erótískt nudd?“ spurði ég hann. -Ég nota nudd oft til þess að róa upptrekta kúnna niður. Ég gæti jafnvel gefið góðar leiðbeiningar um hvernig er best að gera svoleiðis ef áhugi er fyrir því. Það er einstaklega gott fyrir hjónabandið.- Dýri hafði heldur ekki gefið Karli neinar upplýsingar um hvað hann vildi – hefur ef til vill ekki viljað að skólafélagi hans vissi sínar dýpstu og myrkustu hvatir.

            „Allt í lagi,“ svaraði hann og ég sótti nuddolíuna ofan í töskuna mína.

            „Viltu ekki klæða þig úr?“ spurði ég. Hann sat sem fastast á rúminu og starði á gólfteppið. Hann var greinilega feimnari en ég hélt. Ég gekk að honum og benti honum á að leggjast á magann. Hann hlýddi en fór ekki úr fötunum. Það var greinilega erfiðara en ég hélt að draga hann út úr skelinni. Ég settist ofan á hann, smeygði olíubornum höndunum innan undir peysuna og teygði mig eins langt og ég gat upp bakið. Ég nuddaði hægt niður þar til ég kom að buxnastrengnum.

            „Viltu losa um beltisólina?“ bað ég hann um. Hann hlýddi og hendur mínar struku niður að mjóbakinu. Þegar ég hafði nuddað það vel og lengi tók ég um lófa hans og þrýsti. Ég færði mig ofar upp handlegginn þar til peysuermin þrengdi óþægilega að.

            „Viltu fara úr peysunni?“ bað ég hann um. Hann hlýddi sem fyrr. Ég strauk létt yfir axlirnar, ákvað að taka þrennuna á þetta og spurði í síðasta sinn:

            „Viltu koma úr öllu?“ Hann hikaði eitt augnablik en sneri sér svo við. Eric leit framan í mig og ég hrökk við.

            „Hvað?“ spurði Dýri og leit á mig eins og styggt skógardýr.

            „Ekki neitt.“ Ég lokaði augunum og reyndi að róa mig. Þetta er ekki Eric. Ekki Eric. Þetta er Dýri. Hvað er Eric eiginlega að gera í hausnum á mér?

            „Jú, það var eitthvað að,“ sagði Dýri. „Hvað er að mér? Er ég ljótur? Er ég asnalegur? Er þetta af því ég missteig mig á teppinu?“

            Ég skildi þá af hverju hann hafði kosið að kaupa sér þjónustu í stað þess að velja sér stelpu af handahófi á bar: Hann var með kvenlega lítið sjálfstraust.

            „Nei, þú ert bara svo öðruvísi en allir hinir,“ laug ég til að leiðrétta mistök mín. „Þú ert mun myndalegri en allir sem ég hef verið með. Ég er bara óvön því að vera með myndarlegum og gáfuðum manni.“

            „Þú lýgur þessu.“ Dýri sneri sér undan en ég sá hann brosa í spegilmynd sinni á glugganum. Ég hélt áfram að hrósa honum, mundi sitt hvað af upplýsingum frá facebooksíðunni hans og svo hafði Karl talað vel um frammistöðu hans í viðskiptanáminu.

            Þegar tíminn hans rann út var hann fullur metnaðar og var harðákveðinn í að hrinda hugmyndum sínum í framkvæmd og bjóða þjónustustúlkunni á kaffihúsi einu út. Við höfðum varla snert hvort annað síðan ég strauk á honum axlirnar en svo virtist sem hann væri fullánægður með fylgdina. Ég náði að hamra í hann aðeins meira gull og sjálfsálit hans óx, sem gerði hann enn kynþokkafyllri en hann var áður. Hann játaði að hafa aldrei verið með stelpu og ég átti að ljúka afsveinunni af fyrir hann. Hann virtist þó feginn því að hafa ekki gefið hóru sveindóminn sinn, enda var hann bálskotinn í þessari kaffihúsastelpu. Ég gat samt ekki hægt að hugsa um hvað hann var líkur Eric. Ætli þeir hafi verið bræður?

            Þegar ég kom heim til mín mætti ég kærasta Haffa í anddyrinu. Hann var með tösku og bólgin augu og ég vonaði innilega að þeir hefðu nú ekki hætt saman. Þeir voru eitthvað svo sætir. En inni hjá mér brast von mín og Haffi sat í fanginu á Amalíu (nýinnfluttum meðleigjanda mínum), grét og kveinaði. Hann og Amalía þekktust víst eitthvað fyrir en þetta kom mér samt undarlega fyrir sjónum þar sem ég þekkti Amalíu lítið. Kvöldið fór í að hressa hann við, ég bjó til margarítur – bæði hanastél og pítsur – og við töluðum um stráka. Ég áttaði mig ekki á því hvað ég hafði talað mikið um Eric fyrr en Haffi sagði: „Jæja, ég get ekki hlustað lengur á þessar lýsingar. Ég verð að horfa á True Blood núna!“

Er ég virkilega orðin hrifin?

– Elskendur hafa eyru –

Ég sat á Háskólatorgi og slúðraði með tveimur vinkonum mínum. Ég var að segja þeim frá hrekkjavökuævintýrinu mínu þegar gripið var í öxl mína. Og þar stóð hann, Eric sjálfur. Nú var hann mun eðlilegri, í gallabuxum og stuttermabol. Gleraugu með þykkri umgjörð hvíldu á nefi hans og ekki snefill af geli var í hárinu.

            „Hæ, mætti ég aðeins tala við þig?“ spurði hann.

            Mér brá rosalega en hélt andlitinu. „Já, auðvitað.“ Ég stóð upp og við gengum inn í Bóksöluna.

            „Hvað gengur eiginlega að þér?“ spurði hann.

            „Hvað?“

            „Þú varst að segja vinkonum þínum allt!“ útskýrði hann. „Ég vil ekkert að þær viti hversu stórt typpi ég er með!“ Ég reyndi að muna hversu nákvæmlega ég hafði lýst laugardagskvöldinu. „Og ég vil heldur ekkert að þær viti að ég fékk það á undan þér eða í hvaða stellingu við vorum í eða leyft þeim að sjá sogblettinn sem ég gaf þér – sem by the way sést í gegn um klútinn þinn.“ Bústinn bóksali leit í áttina til okkar og pírði augun til að sjá betur á mér hálsinn. „Veistu hvað það er pínlegt að sitja á Háskólatorgi og hlusta á manneskjuna við hliðina á manni lýsa frammistöðu manns í rúminu?“

            „Ég hafði ekki hugmynd um að þú værir þarna,“ svaraði ég og vonaði að hann færi nú ekki að lesa bloggið mitt. „En þær þekkja þig ekki, þær hafa aldrei séð þig og vita ekki hvað þú heitir. Ég veit ekki einu sinni hvað þú heitir!“

            „Ég þekki aðra þeirra! Og ég er guðs lifandi feginn að ég hafi ekki sagt þér nafnið mitt,“ sagði hann. „En annars eru allmargir sem vita að ég var í sama partýi og þú, og vita að ég var í Eric Northman-búningi.“

            „En þær vita það ekki!“ sagði ég.

            „Mér er alveg sama, ég vil ekki að þær geti komist að því.“ Hann tók af sér gleraugun eins og hann vissi ekki hvað hann ætti að gera við hendurnar sínar.

            „Þetta er allt í lagi. Þær komast ekki að því. Ég skal sjá til þess,“ sagði ég og lagði lófann minn á öxlina hans honum til huggunnar. „Ég þarf samt að segja þeim eitthvað núna, þær eiga eftir að spyrja mig við hvern ég hafi verið að rífast. Og þú sagðir að önnur þeirra þekki þig. Svo þú hefur engan annan kost en að segja mér hvað þú heitir.“

            Eric setti aftur á sig gleraugun og stundi – stunan lýsti pirringi en svipaði þó allmikið til stunanna sem hann hafði gefið frá sér síðastliðið laugardagskvöld.

            Hann sagði mér til nafn síns en sökum nafnleyndar bloggsins mun hann halda áfram að vera kallaður Eric.

            „Gaman að kynnast þér, Eric,“ sagði ég. „Hefur þú áhuga á að vita hvað ég heiti?“

            „Nei, en ég held að ég neyðist til þess.“

            „Ég heiti Fanney. En númerið færðu ekki.“

            „Ég hef hvort eð er engan áhuga á því.“ Hann sneri sér við og gekk út en ég kallaði á eftir honum:

            „Það var virkilega gaman að kynnast þér.“ Ég lækkaði röddina. „Það var mjög gott.“

            Hann fraus í sporunum og hugsaði um það sem ég hafði sagt.

            „Sömuleiðis.“

– Eric Northman –

Ég elska Hrekkjavökuna. Allar konur geta fengið útrás fyrir kvenleika sínum. Við sýnum það sem við eigum, bara fyrir okkur sjálfar. Reyndar finnst mér mjög gaman þegar karlar taka eftir mér, það er bara plús. En á þessum degi klæði ég mig í kynæsandi föt fyrir sjálfa mig.

            Ég var í kattarkonubúningi, búningi sem ég mun ef til vill nota aftur í svefnherberginu. Enda fylgdi honum svei-mér-þá-góð svipa. Búningurinn var virkilega djarfur en þegar ég kom í Hrekkjavökupartýið sá ég að ég var síður en svo sú djarfasta þar inni. Þetta var ágætlega stórt partý. Ég þekkti um það bil helminginn af fólkinu þar svo það þýddi ekkert að gera neina skandala. Svo var Amalía, nýi meðleigandinn minn, líka að flytja inn fyrr um daginn og myndi ef til vill nota morgundaginn til að hamra á veggi og færa húsgöng til. Það þýddi að ég mætti ekki verða þunn og því mætti ég ekki drekka of mikið.

            Partýið var frábært. Allt var svo fallega skreytt, hryllileg og bragðgóð Bloody Mary bolla var í boði. Fólkið var líka vel skreytt, allir mættu í búningum og voru margir hverjir mjög sniðugir. Hómer Simpson mætti með Duffbjóra, Randy úr South Park hoppaði um á eistunum og kynþokkafullt grasker svolgraði í sig allt of mikið af bollu. En ég hafði augun á Eric Northman úr True Blood. Hann stundaði nám með gestgjafanum, vinkonu minni, svo ég spurði hana hvort hann ætti kærustu. Þegar hún svaraði neitandi tók ég af skarið og sló hann á rassinn með svipunni þar sem hann stóð boginn yfir iPodinum sem stjórnaði tónlistinni. -Kannski ég hafi víst verið sú djarfasta þarna inni?- Honum brá en var ekki lengi að taka við sér, fór í karakter og leit á mig á lostafenginn hátt, alveg eins og Eric Northman. Það var mjög heitt, þótt hann sjálfur hafi ekki verið eins heitur og Eric, og ég bráðnaði öll og fór að flissa eins og ég geri alltaf þegar ég verð skotin. Hann hló líka og hellti í bollu handa mér.

            „Svo, hvað heitir þú?“ spurði hann. En ég hafði meiri áhuga á Eric Northman en einhverjum háskólanema svo ég ákvað að halda leiknum áfram og þandi út brjóstkassann.

            „Ofurhetjur gefa aldrei upp sitt raunverulega nafn,“ svaraði ég. Hann skildi leikinn og setti aftur á sig yfirvegaðan og áhyggjulausan svip.

            „Ertu viss um að þú viljir vingast við mig, vampíru?“ spurði hann og fékk sér sopa af blóðlegri bollunni.

            „Ég er kattarkonan. Ég laðast að grimmum verum.“

            „Ofurkvendi,“ sagði hann, „þau bragðast vel.“

Kvöldstundin með Eric Northman var jafn skemmtileg og hún var góð. Við höfðum farið samferða partýfólkinu niður í bæ þar sem hann dró mig inn á skemmtistað. Við duttum aldrei úr karakter, fyrir utan þegar hann fékk sér bjór. Venjulega eru vampírur ekki hrifnar af áfengi. „I do not drink – wine“ eins og Drakúla orðaði það. Ég vildi ekki fá neitt svo þungt í magann – það er erfitt að stunda kynlíf með útblásinn maga.

Eftir heitan sleik á dansgólfinu virtist það ljóst að við værum á leiðinni heim saman.

            „Til mín?“ spurði ég hann.

            „Ertu að bjóða mér að sjá hið leynilega ofurhetjufylgsni þitt?“ spurði hann.

            „Já, en er hvíldarstaður vampíra ekki alveg jafnleynilegur?“

            „Langar þig að sofa hjá í opinni gröf í Gamla-Vesturbænum?“

            Ég hló og hristi hausinn. Þá tók hann utan um mittið mitt og ýtti mér út af dansgólfinu og upp að veggnum. Hann kyssti mig. Ástríðufullt og óvænt. Ég fékk fiðring í magann. Hann sleikti niður eftir hálsinum mínum, tungubroddurinn kitlaði mig örlítið og ég fann hvernig það kveikti lostann í mér. Hann herti takið, fingurgómar hans þrýstust í bak mitt og tunga hans lék við háls minn af enn meiri ákafa. Svo saug hann. Gerði sogblett. Ég tók fast utan um rasskinnar hans til að sýna honum að ég var samþykk. Þá saug hann enn fastar og ég fann hvernig limur hans harðnaði innan undir buxunum. Mér leið eins og ég væri raunverulega bitin af vampíru. Ég hefði verið tilbúin til að hleypa honum upp á mig þarna á miðjum skemmtistaðnum. Geirvörturnar mínar urðu svo harðar að þær sáust í gegn um þunnan latexbúninginn. Ég renndi fingrum mínum upp bak hans, reif í vatnsgreitt hárið svo eyra hans bar upp að munni mínum sem sagði „komum heim.“ Ég nartaði í eyrnasnepilinn hans og rétti honum handtöskuna mína til þess að hann gæti falið harðan æsing sinn sem svo greinilega bungaði út milli fóta hans.

            Við tókum leigubíl heim til mín, sátum hlið við hlið og strukum lærum hvors annars meðan við kysstumst. Um leið og við stigum út úr leigubílnum var eins og varir okkar límdust saman og við kysstumst alla leiðina upp lyftuferðina.

            „Komdu.“ Ég dró hann inn til mín á hálsmálinu.

            Við fórum inn í svefnherbergið mitt og ég losaði um svart reipi sem hékk niður úr loftinu og var bundið fyrir aftan skápinn minn.

            „Haltu í þetta,“ sagði ég og rétti honum reipið. Og hann hélt um það meðan ég hneppti frá hverri tölu hans á fætur annarri og klæddi hann varlega, en ákveðin, úr skyrtunni. Því næst fór ég niður á hnén og losaði um beltisólina. Ég togaði niður buxurnar og nærbuxurnar fylgdu í kjölfarið. Hann var vel byggður. Frekar mjór, en þó mátti sjá móta fyrir sterkum vöðvum. Limurinn var stór (hann var engin hjartalaus vampíra, svo mikið var víst) og ég gat ekki beðið eftir að fá að gæla við hann. En fyrst vildi ég sýna honum hvort okkar myndi stjórna kvöldinu svo ég lamdi hann á berar rasskinnarnar með svipunni. Hann stundi, virtist líka þetta ágætlega. Ég er góð í dominant hlutverkinu, einn fastakúnninn minn er masókisti. Eftir örfá högg og jafnmargar stunur sleppti hann reipinu og sneri sér að mér. Svo hljóp hann að mér og ætlaði að rífa búninginn af líkama mínum en ég náði sem betur fer að toga niður rennilásinn áður en hann eyðilagði rándýr fötin. Hann henti mér berbrjósta upp á rúmið og togaði latexgallann af mér. Hann lagðist ofan á mig og kyssti. Aðeins g-strengur minn aðskildi okkur. Eric kyssti hálsinn og fór neðar og neðar. Sleikti hægt niður magann þar til hann var kominn að strengnum. Hann dró hann niður svo varir hans snertu lóruna mína. Hann færði mig alveg úr nærbuxunum svo hann kraup við rúmstokkinn. Ég setti fætur mína ofan á axlir hans.

            „Stattu upp,“ skipaði ég. „Þú ætlar að taka mig aftan frá á hvolfi.“

            Eric mótmælti ekki. En ég komst að því að stelling dagsins var ekki eins auðveld og hún virðist vera, og brjóstin hlýða þyngdarlögmálinu betur en myndin gefur til kynna. Stellingin var hins vegar mjög spennandi en eftir örfáar mínútur hætti hún að vera skemmtileg svo Eric lagði mig aftur niður en klifraði jafnóðum aftan á mig og sneri okkur á hliðina. Hann stakk skaufanum inn í sköpin, aftur og aftur meðan hann kyssti aftan á háls minn. Hann greip um brjóstin mín um leið og hann fékk það. Háværar stunurnar æstu mig svo mikið að litlu munaði að ég fengi það með honum. Hann skynjaði það og nuddaði lóruna mína með hægri hendinni meðan hann naut fullnægingarinnar, þá kom mín.

Var þetta ekki heitt? Ég hélt það! En þegar ég vaknaði um morguninn var hann á bak og burt og ekkert nafn, ekki einu sinni símanúmer! Nota vampírur ekki síma?