– Kvenleiki –

Ég fékk skyndiboð frá Karli um að fylgja íslenskum manni sem hafði verið með honum í viðskiptanámi. Karl sýndi mér facebook-síðu hans. Ungur, ljóshærður og hávaxinn. Ágætlega myndarlegur og í fyrstu vissi ég ekki alveg af hverju hann hafði frekar valið sér að borga fyrir kynlíf en að næla sér í „ókeypis“ stelpu. Kynþokkafullur strákurinn hefði getað fengið hvaða stelpu sem er. Það hlaut að vera eitthvað bogið við kyn-lífsstílinn hans. Af reynslunni að dæma bjóst ég við að hann yrði Dýrslegur og ákvað á þeirri stundu að kalla hann Dýra hér á blogginu.

            Hann beið eftir mér inni á hótelherbergi (sumar starfsystur mínar fá menn heim til sín en ég hef aldrei og mun aldrei gera slíkt). Flestir Íslendingar sem kaupa sér þjónustu eru annaðhvort orðnir þreyttir á að komast ekkert áfram með stelpum eða hafa svo furðulegar hvatir að þeir þora ekki að njóta þeirra með „ókeypis“ kvenfólki, ég get ekki talið á fingrum mér hversu mörgum mönnum í sambandi ég hef fylgt. –Það vantar blætisbar á Ísland!– Ég bankaði á herbergishurðina.

            „Kom inn,“ heyrðist kallað innan úr herberginu. Ég tók í hurðarhúninn en hurðin var læst. Ég reyndi aftur en það var greinilega harðlæst. Þá opnaði hann dyrnar. „Æ, fyrirgefðu. Ég hélt að það væri opið.“

            Það er mjög auðvelt að sjá hvaða kúnnar hafa aldrei borgað fyrir kynlíf. Þeir eru yfirleitt mjög vandræðalegir til að byrja með, gera mörg klaufaleg mistök, horfa annaðhvort mjög stíft í augun á mér (eins og þeir séu að velta því fyrir sér hvort ég sé lögregla) eða neita að ná augnsambandi vegna feimni sinnar. Dýri virtist vera blanda af þessu öllu. Hann hrasaði næstum um teppið vegna þess að hann sleit ekki augnsambandinu við mig en þegar hann hafði komist að þeirri niðurstöðu að hann hefði ekkert að óttast virtist hann ekki vilja horfa í áttina til mín.

            „Myndirðu vilja erótískt nudd?“ spurði ég hann. -Ég nota nudd oft til þess að róa upptrekta kúnna niður. Ég gæti jafnvel gefið góðar leiðbeiningar um hvernig er best að gera svoleiðis ef áhugi er fyrir því. Það er einstaklega gott fyrir hjónabandið.- Dýri hafði heldur ekki gefið Karli neinar upplýsingar um hvað hann vildi – hefur ef til vill ekki viljað að skólafélagi hans vissi sínar dýpstu og myrkustu hvatir.

            „Allt í lagi,“ svaraði hann og ég sótti nuddolíuna ofan í töskuna mína.

            „Viltu ekki klæða þig úr?“ spurði ég. Hann sat sem fastast á rúminu og starði á gólfteppið. Hann var greinilega feimnari en ég hélt. Ég gekk að honum og benti honum á að leggjast á magann. Hann hlýddi en fór ekki úr fötunum. Það var greinilega erfiðara en ég hélt að draga hann út úr skelinni. Ég settist ofan á hann, smeygði olíubornum höndunum innan undir peysuna og teygði mig eins langt og ég gat upp bakið. Ég nuddaði hægt niður þar til ég kom að buxnastrengnum.

            „Viltu losa um beltisólina?“ bað ég hann um. Hann hlýddi og hendur mínar struku niður að mjóbakinu. Þegar ég hafði nuddað það vel og lengi tók ég um lófa hans og þrýsti. Ég færði mig ofar upp handlegginn þar til peysuermin þrengdi óþægilega að.

            „Viltu fara úr peysunni?“ bað ég hann um. Hann hlýddi sem fyrr. Ég strauk létt yfir axlirnar, ákvað að taka þrennuna á þetta og spurði í síðasta sinn:

            „Viltu koma úr öllu?“ Hann hikaði eitt augnablik en sneri sér svo við. Eric leit framan í mig og ég hrökk við.

            „Hvað?“ spurði Dýri og leit á mig eins og styggt skógardýr.

            „Ekki neitt.“ Ég lokaði augunum og reyndi að róa mig. Þetta er ekki Eric. Ekki Eric. Þetta er Dýri. Hvað er Eric eiginlega að gera í hausnum á mér?

            „Jú, það var eitthvað að,“ sagði Dýri. „Hvað er að mér? Er ég ljótur? Er ég asnalegur? Er þetta af því ég missteig mig á teppinu?“

            Ég skildi þá af hverju hann hafði kosið að kaupa sér þjónustu í stað þess að velja sér stelpu af handahófi á bar: Hann var með kvenlega lítið sjálfstraust.

            „Nei, þú ert bara svo öðruvísi en allir hinir,“ laug ég til að leiðrétta mistök mín. „Þú ert mun myndalegri en allir sem ég hef verið með. Ég er bara óvön því að vera með myndarlegum og gáfuðum manni.“

            „Þú lýgur þessu.“ Dýri sneri sér undan en ég sá hann brosa í spegilmynd sinni á glugganum. Ég hélt áfram að hrósa honum, mundi sitt hvað af upplýsingum frá facebooksíðunni hans og svo hafði Karl talað vel um frammistöðu hans í viðskiptanáminu.

            Þegar tíminn hans rann út var hann fullur metnaðar og var harðákveðinn í að hrinda hugmyndum sínum í framkvæmd og bjóða þjónustustúlkunni á kaffihúsi einu út. Við höfðum varla snert hvort annað síðan ég strauk á honum axlirnar en svo virtist sem hann væri fullánægður með fylgdina. Ég náði að hamra í hann aðeins meira gull og sjálfsálit hans óx, sem gerði hann enn kynþokkafyllri en hann var áður. Hann játaði að hafa aldrei verið með stelpu og ég átti að ljúka afsveinunni af fyrir hann. Hann virtist þó feginn því að hafa ekki gefið hóru sveindóminn sinn, enda var hann bálskotinn í þessari kaffihúsastelpu. Ég gat samt ekki hægt að hugsa um hvað hann var líkur Eric. Ætli þeir hafi verið bræður?

            Þegar ég kom heim til mín mætti ég kærasta Haffa í anddyrinu. Hann var með tösku og bólgin augu og ég vonaði innilega að þeir hefðu nú ekki hætt saman. Þeir voru eitthvað svo sætir. En inni hjá mér brast von mín og Haffi sat í fanginu á Amalíu (nýinnfluttum meðleigjanda mínum), grét og kveinaði. Hann og Amalía þekktust víst eitthvað fyrir en þetta kom mér samt undarlega fyrir sjónum þar sem ég þekkti Amalíu lítið. Kvöldið fór í að hressa hann við, ég bjó til margarítur – bæði hanastél og pítsur – og við töluðum um stráka. Ég áttaði mig ekki á því hvað ég hafði talað mikið um Eric fyrr en Haffi sagði: „Jæja, ég get ekki hlustað lengur á þessar lýsingar. Ég verð að horfa á True Blood núna!“

Er ég virkilega orðin hrifin?

– Þrjú viðtöl –

Karl bauð mér að fylgja ríkum útlendingi síðastliðna helgi. 200.000 á tímann er ekki lítið og hefði hálftími með honum næstum borgað alla leigu þessa mánaðar. Ég hef enn ekki fengið svar frá Húð og kyn svo ég tek enga áhættu, ég þoli ekki fólk sem sefur hjá þrátt fyrir að það hafi grun um að vera smitað af einhverjum óþverranum. Og ekki veit ég til að starfssystur mínar hafi mikinn metnað fyrir hreinleika, þær vilja auðvitað ekki smitast, en ef það gerist þá er þeim nokkuð sama þótt þær smiti aðra. En ég hef sterka trú á prinsippum – svo ég neitaði ríka útlendinginum um fylgdarþjónustu. Hefðu aðstæður verið öðruvísi hefði ég auðvitað tekið að mér þetta verkefni. En þegar vinkonan fer í pásu þá á buddan það til að gera slíkt hið sama. Ég á ekki mikinn pening eftir og miðað við hversu lítið ég hef unnið þennan mánuð mun ég rétt aðeins eiga fyrir leigunni. Til að leysa þann vanda ákvað ég að fá mér meðleigjanda. Staðsetningin íbúðarinnar er frábær og verðið á herberginu er gott og því hafa margir haft samband við mig. Ég er þegar búin að taka þrjá í viðtal:

Snákastelpan: Þetta viðtal var eitt af furðurlegustu samskiptum sem ég hef átt um ævina. Við vorum á allt öðrum stað í lífinu. Ég er 25 ára háskólanemi og hún var 19 ára stelpa sem hafði hætt í námi eftir grunnskólann. Það er auðvitað ekkert að því að mennta sig lítið, en hún hafði lítið sem ekkert unnið síðastliðin fjögur árin. Hún sagðist enn búa hjá foreldrum sínum og ætlaði að sækja um atvinnuleysisbætur þegar hún myndi flytja inn til mín – nema hvað að hún talaði í framsöguhætti, eins og hún væri þegar búin að fá herbergið. Þegar ég spurði hana út í gæludýr sagðist hún ekki vera með ofnæmi fyrir hundum (en ég á einn rottweilerhvolp) en hún sjálf ætti snák. Hún sagðist þó að hún ætlaði að geyma snákabúrið inni hjá sér, en var ekki viss hvort hún myndi fá sér lifandi mýs (til að gefa snákinum) eða geyma dauðar mýs í frystinum (mínum). Svo minntist hún á að ef snákurinn slippi myndi hann án efa gleypa hvolpinn minn! Svo hló hún hátt.

Amalía: Eftir fyrsta viðtalið missti ég pínulítið vonina um að finna góðan meðleigjanda. En svo boðaði ég aðra stelpu í viðtal sem ég vil kalla Amalía hérna á blogginu. Hún kom vel fyrir. Það var mikið líf í henni, hún var málglöð og við virtumst deila nokkrum áhugamálum. Hún var útskrifuð úr Listaháskólanum af fatahönnunarbraut og sagðist sauma mikið. Ég skildi ekki alveg fullkomlega hvert starf hennar var, en auk þess var hún í hálfu námi í Háskóla Íslands. Þegar síminn hennar hringdi heyrði ég að hún talaði á mjög undarlegan hátt við viðmælanda sinn, hún sletti mikið og notaði frasa sem greinilega höfðu þróast út frá áragömlum einkahúmor. Ég held hún hafi vitnað í XXX Rottweilerhunda, sem mér fannst pínulítið sniðugt. Þegar ég sá hversu vel mér líkaði við hana ákvað ég að spyrja hana aðeins persónulegri spurninga, ég gæti auðvitað ekki stundað vinnuna mína með íhaldsaman Jehóvavott í næsta herbergi. En hún var ekki vottur Jehóva. Hún var ekki einu sinni trúuð. Hún sagðist sjálf vera makalaus og var opin fyrir næturgestum mínum með því skilyrði að ég yrði opin fyrir hennar eigin næturgestum. Hún lagði mikla áherslu á að ég ætti að vera „opin“ fyrir þeim. Ég veit ekki af hverju hún valdi það orðalag, ekki vill hún að ég baki pönnukökur fyrir einnar-nætur-strákanna hennar á morgnanna? Vill hún að ég sofi líka hjá þeim? En hvernig sem því líður virtist hún skemmtileg, var alls ekki lokuð gagnvart kynlífi utan hjónabands og hafði næmara auga fyrir tísku en ég (ég þarf stundum hjálp í þeim málum). Hún kom sterklega til greina.

DA HUNK: Ég heyrði voða lítið af því sem hann var að segja. Hann var of:

Ástarkveðjur!

– Óvenjuleg að látum og limaburði –

Mig langaði að deila með ykkur minni merkilegustu reynslu frá fylgdarþjónustunni. Kannski er það svolítið heimskulegt af mér, að leggja fram trompið mitt svona snemma í blogginu en ég hef hvort eð er ekki í hyggju að skrifa í það í lengri tíma.

Kúnninn var þjóðþekktur einstaklingur, svo þekktur að ég get ekki einu sinni nefnt hann hér. Köllum hann bara Níels.

            Níels var rammgiftur stjórnmálamaður með erfiðar hvatir. Hann vildi íslenskt, þess vegna bað Karl mig um að sinna honum en ekki asísku stelpurnar. Þar sem hann gat hvergi farið um óséður vildi hann ekki hittast á hóteli eins og flestir. Við ákváðum því að hittast í sumarbústað sem hann og kona hans áttu. Hann var vel falinn innan um grenitré og hæsta kjarr sem Ísland hafði upp á að bjóða.

            Ég fékk bíl bróður míns að láni (því þá átti ég engan), sagðist ætla að hitta vinkonurnar úr Kvennó í sumarbústað. Það kom mér á óvart að hann skildi lána mér hann miðað við þá óhelbrigðu ást sem hann bar til hans (eða hennar, bróðir minn vildi meina að bíllinn væri kvenkyns). Ég man að foreldrar mínir höfðu nokkrar áhyggjur af honum í fyrstu, hann bónaði hann hana tímunum saman og talaði við hana. Því lofaði ég honum að fara vel með hana. Ég keyrði norður eftir landi þar til ég kom að bústaðinum, lagði bílnum við bílastæðið fyrir utan og leit á minnismiðann sem Karl, vinnuveitandi minn, hafði útbúið handa mér. Fjallkonubúningurinn sem Karl hafði sérstaklega látið sauma fyrir þetta verkefni hékk aftur í bílnum. Hjálpartækin voru í skottinu, ég hafði farið yfir þau áður en ég lagði af stað. Ræðan var þar líka. Ég lagaði farðann og dró djúpt andann, það hafði verið langt síðan ég tók að mér kúnna og þetta var mikilvægasti kúnninn minn hingað til.

„Halló!“ kallaði ég inn um dyragættina á sumarbústaðinum.

„Sæl.“ Níels kom fram og gekk í áttina að mér. „Sæl og blessuð, Tara.“ Hann hafði líka ákveðið nafn á mig.

Ég brosti. „Viltu byrja núna? Gæti ég skipt um föt einhvers staðar?“

„Baðherbergið er hérna og til vinstri.“ Hann benti inn ganginn.

Þetta var án efa stærsti sumarbústaður sem ég hefði farið í. Mun stærra en hús foreldra minna eða íbúðin sem ég leigði þegar ég var í sagnfræðinni. Hann var á tveimur hæðum en mér sýndist hann einnig hafa svefnháaloft. Ég fór inn baðherbergið sem lá að stofunni. Stofan var rúmgóð með leðursófasetti, arni og ísbjarnarfeldi sem lág þar á milli. Ekki veit ég hvort feldurinn hafi verið ekta, en það kæmi mér ekki á óvart.

Ég klæddi mig í samkvæmt lýsingunni: Í svarta kvenskykkju þrönga og undir hafði ég stuttan niðurhlut og silfurbelti um mig miðja, þunna skó á fótum, lítinn stinnan kraga um hálsinn, hulið höfuð með svörtu silki og kvenhatt með silfurskildi. Allt samkvæmt áætlun Níels.

Þessi kona hefur með öllu sorglega ásýnd, styður vinstri hönd undir kinn og horfir til himins. Til hægri handar standa nokkrar kýr og blína á hana, sem þeim finnist hún vera óvenjuleg að látum og limaburði.

„Óvenjuleg að látum og limaburði?“ spurði ég sjálfa mig. Hvernig átti ég að gera það? Og hvers vegna vill hann að ég leiki svona óhamingjusama konu? Það var ekki í minn hlut að gagnrýna kúnnann. Ég átti aðeins að hlýða. Ég setti upp fýlusvip og gekk fram þar sem Níels beið eftir mér á leðursófanum.

„Nei, nei, nei!“ hrópaði Níels.

„Hvað?“ spurði ég, ekki viss um hvort þetta væri hluti af leiknum eða hvort ég væri að gera eitthvað vitlaust.

„Þú átt að vera leið!“ sagði hann. „Ekki í fýlu eins og einhver lítil frekjudolla sem fékk ekki nammið. Reynum aftur og reyndu að vera leið, með sorglega ásýnd. Eins og þú sérð þá heldur hún meira að segja að kýr á beit séu að dæma sig, ekki sýna neinn vott af  sjálfstrausti.“

Ég kinkaði kolli og flýtti mér aftur inn á baðherbergið.

„Ég sem hélt að karlmenn vildu sjálfsöruggar konur,“ hugsaði ég. Ég gæti ekki unnið þetta starf án sjálfsöryggis.

Ég leit í spegilinn og ímyndaði mér hvernig það væri að vera þessi kona. Ég reyndi að hugsa um eitthvað slæmt í mínu lífi, en ekkert hafði gerst sem hafði áhrif á sjálfsálit mitt. „Ef ég róa mig aðeins niður og slaka á andlitsvöðvunum gæti ég sýnst ágætlega leið,“ hugsaði ég og andaði djúpt.

Ég gekk hægum skrefum fram og horfði niður á jörðina. Níels var ánægðari og kvöldið hélt áfram eftir hans áætlun. Ég fór með ljóðið og hann afklæddi mig á meðan, sem var reyndar hið mesta basl vegna búningsins.

 Svo kom að kynlífinu. Níels vildi endaþarmsmök. Hann vildi ekki taka mig, hann vildi að ég tæki hann. Ég varð við ósk hans og fór í strap-on, nærbuxur með gervilimi, smurði og rak hann inn í rassgat hans.

„Ég spurði konuna mína eitt sinn hvort hún vildi þetta,“ útskýrði hann fyrir mér meðan ég þrýsti vel smurðum gerviliminum inn í hann svo hann stundi. „Það sprakk allt í loft upp! Við stunduðum ekki kynlíf í marga mánuði á eftir, sem hefur að vísu gerst oft. Þá byrjaði ég fyrst að hitta Töru, hún er hjákona mín.“

Ég fann til með honum. Ég skil ekki hvernig fólk getur litið illum augum á svefnherbergisathafnir annarra, svo lengi sem þær gera ekki öðrum illt.

„Okei, vildi Tara setja á sig strap-on?“ spurði ég og gerði mér upp litla stunu í leiðinni.

Níels hló. „Onei, þess þurfti hún ekki.“

Við héldum áfram þar til Níels fékk fullnægingu og láum svo á ísbjarnarfeldinum fyrir framan arinninn, drukkum rauðvín og hann horfði á mig nota hin og þessi leikföng. Öll tengdust þau rassinum á einn eða annan hátt. Hann lét mig sjálfa setja butt-beadskúlur í mig og bað svo um að toga þær út.

„Vissurðu að aldur forngrískra kvenna miðaðist við giftingu, ekki fæðingu?“ spurði Níels.

„Nei, það vissi ég ekki,“ og rétti honum hringinn sem festur var við hinn enda butt-beadsperlufestarinnar. Hann togaði og ég gaf frá mér háa stunu sem var ekki alveg uppgerð.

Við heyrðum bíl keyra inn í innkeyrsluna við sumarbústaðinn.

„Hvað í andskotanum?“ æpti Níels og stökk út í glugga. „Feldu þig!“

Við hentum leikföngunum í töskuna, gerviliminum og sleipiefninu. Hann opnaði kústaskáp og benti mér á að skríða þar inn. Ég hlýddi og kom mér fyrir í snatri með töskuna. Allt varð svart. Örsnöggt sá ég hvernig Níels opnaði hurðina aftur og henti butt-beadskúlunum yfir hálsinn minn og lokaði.

„Ástríður! gaman að sjá þig hérna. Hvernig vissirðu hvar ég væri,“ heyrði ég hann segja.

„Hvar er hún?“ svaraði konan, sem greinilega hét Ástríður. „Hvar er þessi helvítis drusla?“

„Hvað meinarðu?“ spurði Níels. „Heldurðu að ég sé með einhverri konu hérna?“

„Heldurðu að ég sé heimsk, Níels? Heldurðu að ég viti ekki af henni?“ Ástríður var greinilega í mjög miklu uppnámi og mér heyrðist hún gráta. „Heldurðu að ég hafi ekki heyrt í þér í símanum: Ó, Tara, ó Tara! Og svo ferðu hingað, segist vera á fundi á Akureyri. Ég hringdi þangað! Þeir könnuðust bara ekkert við neinn fund.“ Ég heyrði skápahurðir skellast frammi. Ég vissi að ef hann fengi hana ekki til að hætta að leita þá myndi hún finna mig.

„Ástríður, róaðu þig. Eins og þú sérð þá er engin Tara hérna. Þú verður að treysta mér.“ Rödd Níels titraði af blíðu og áhyggjum.

„Treysta þér? Það er ókunnugur  bíll í innkeyrslunni og þú stendur hér kviknakinn.“ Ástríður fór að gráta.

„Komdu hérna, ástin mín,“ sagði Níels. „Ég passa upp á þig. Ég elska bara þig.“

Ég þóttist heyra þau faðmast hinu megin við skápshurðina en þá reif Ástríður hurðina upp ég sá að ég hafði rangt fyrir mér.

„Hóra!“ skrækti hún þar sem ég blasti fyrir henni nakin með notaðar butt-beadskúlur vafðar um hálsinn. Hefðu aðstæðurnar verið öðruvísi hefði ég hlegið að ofurrænsæja viðurnefninu sem hún gaf mér. Svo greip hún um hlut ofan úr hillu kústaskápsins til að lemja mig með, sem betur fer var það bara eldhúsrúlla en ég náði að smegja mér út úr skápnum og hlaupa út í bíl með töskuna í höndunum og eiginkonuna á hælunum. Ég hljóp út án þess að líta til baka, niður tröppurnar og út á mölina. Steinarnir sukku inn í iljar mínar svo Ástríður náði mér undir eins og hélt áfram að lemja mig með eldhúsrúllu. Níels náði okkur við bíl bróður míns og hélt utan um konuna sína. Ég smegði mér nakin inn í bílinn og ætlaði mér að keyra í burtu en sá að Ástríður hafði lokað innkeyrsluna af með sínum bíl. Þá kom aðeins tvennt til greina, leyfa afbrýðisamri eiginkonu að berja mig smám saman til dauða með eldhúsrúllu eða eyðileggja elskuna hans bróður míns. Ég gaf í, eldhúspappír þyrlaðist upp í reykmökkinum. Ég keyrði inn í rjóðrið og út úr lífi hjónakornanna.

Það var ekki erfitt fyrir mig að komast á veginn. Ég þakkaði Guði fyrir bíladellu bróður míns, hann hafði látið stækka dekkin svo hann í raun sveif yfir kjarrið. Ég keyrði nokkra metra í burtu og stoppaði svo í afleggjara fyrir sorpbílinn. Ég leitaði í töskunni en fann engan fatnað annan en lítinn kraga og hatt sem tilheyrðu búningnum. Fötin mín og veskið hafði ég skilið eftir inni á baði. Ég setti kragann á og vonaðist til þess að hann gæfi bílstjórunum í mótumferðinni til kynna að ég væri fullklædd.

Um það bil kortéri seinna keyrði lögreglubíll framhjá. Hann snarstöðvaðist og snéri við. Kraginn hafði brugðist mér. Þetta var hin meinta lögregla Húnavatnssýslu sem aldrei gaf eftir. Ég hef látið fjarlægja hrók úr leggöngunum mínum en þetta var án nokkurs vafa vandræðalegasta stund lífs míns. Að sitja í bílstjórasæti og láta lögreglumann lýsa vasaljósi sínu á ber brjóstin mín og neðar. Vera tekin í varðhald fyrir ósæmilegu hátterni (þar held ég að þeir hafi átt við nektina) og bílnúmersleysi. Spjaldið hafði víst dottið af þegar ég keyrði í gegnum rjóðrið. Og vera svo með áfengi í blóðinu í þokkabót.

Á lögreglustöðinni á Blönduósi hringdi ég í Karl og bað hann að sækja mig. Lögreglumennirnir lánuðu mér bol til að sofa í en áttu því miður engar nærbuxur. Það fannst þeim fyndið. En ég svaf lítið á hörðum bekknum. Núna vissi ég hvernig það var að vera ósjálfsörugg.

Karl kom að sækja mig á lögreglustöðina við dögun. Hann talaði við lögregluna og leysti mig út. Ég fann ég fyrir undarlegu augnráði lögreglunnar þegar hún rétti mér aftur töskuna, fulla af kynlífsleikföngum, flestum notuðum.

„Ég fór í kynningarferð í gæsun,“ laug ég. „Endilega kíktu við ef þú hefur áhuga, Adam og Eva!“ Ég brosti og tók við töskunni. 

– Hreinir Karlar og nýtt hobbý –

Eins og ég minntist á í síðustu færslu hef ég óttalega gaman af hreinum sveinum. Ég tók strax eftir því þegar ég eignaðist minn fyrsta kærasta að ég var búin að eignast nýtt áhugamál:

Fyrsti kærastinn minn var einu ári eldri og ég var hans fyrsti dráttur. Samtals hef ég afsveinað þrjátíu og þrjá karlmenn. Ef til vill fleiri þar sem að sveindómur er ekki talinn eins guðdómlegur og meydómur, þvert á móti finnst körlum vandræðalegt að viðurkenna hann. Ég hef þó aðeins afmeyjað eina konu, fjörutíu og fimm ára lesbíu sem þorði ekki út úr skápnum. En hún er komin út núna, ég sá hana leiða aðra miðaldra konu á Gay Pride 2007 hátíðinni. Hún þóttist ekki þekkja mig.

Ég fór alltaf varlega þegar ég var í menntaskóla. Ég fór í Kvennaskólann svo ekki var úrval karlmanna mikið, ég vildi heldur ekki vera þekkt sem skólahóran svo ég keypti mér stundum ballmiða á böll í öðrum skólum þar sem fáir þekktu mig. Þá reyndi ég yfirleitt að ná mér í einn hreinan og leyfa honum að „skíta sig út“. Þeir hringdu sjaldnast eftir á, og ef þeir gerðu það voru þeir yfirleitt að leita að sambandi sem ég hafði engan áhuga á. Það var þó einn strákur sem skildi mín mörk. Hann hét Karl og var mitt fyrsta „booty-call“. Við gátum hringt í hvort annað þegar við urðum einmana og svalað okkar kynferðislegu þörfum, algerlega ófeimin við að láta hinar og þessar blætiskenndu þrár í ljós. Ég man hvað honum fannst gott að stinga tungunni í eyrun mín. Ég hef samt aldrei verið neitt sérstaklega hrifin af því en leyfði honum það samt, enda leyfði hann mér að gera ýmislegt sem enginn annar hefur viljað gera með mér síðan þá, eins og stóra buttplugga. En svo sá hann mig eitt sinn leiða annan strák og varð öfundsjúkur og klíndi tyggjógúmmíi í hárið á honum. Hann baðst afsökunar seinna og við enduðum samband okkar.

            Þrjátíu og þrjár afsveiningar virðast eflaust frekar margar í augum flestra. Ég er alveg sammála því, en flestir hafa heldur ekki þann óseðjandi losta gagnvart kynlífi og ég.

Ég hitti Karl ekki aftur fyrr en þremur árum seinna. Það var sumarið áður en ég byrjaði í lögfræði í Háskóla Íslands og ég og vinkonur mínar höfðum ákveðið að eyða sumrinu í Kaupmannahöfn. Ég rakst á hann á blætisklúbbi og þar rifjuðum við upp gamla tíma. Ég hafði ekki skemmt mér svona vel síðan ég hitti hann síðast. Bæði hann og leikföngin höfðu þróast.

Daginn eftir bauð hann mér hádegisverð á Íslendingakrá. Við töluðum saman, sögðum frá lífi okkar og framtíðarplönum. Hann var að byrja sitt annað ár í viðskiptafræði í Háskóla Reykjavíkur en hafði sjálfur stofnað fyrirtæki fyrir hálfu ári síðan. Þetta var fylgdarþjónusta. Tvær stelpur unnu fyrir hann, báðar asískar. En eftirspurnin kallaði á Íslendinga og bauð mér því að starfa. Ég hafði hugsað mér að fá mér vinnu með skóla og greip því tækifærið.

Þar hafið þið skýringuna á þessari háu tölu hreinna sveina.